Geweldig toch, zo’n weblog-dinges. Je kan schrijven wat je wil, nooit paniek voor een deadline, geen grenzen, geen censuur. Alleen jij, die dit leest, achter je computerapparaat. Een doos met knoppen en een scherm.

Maar, beste computerbuis-kindertjes, dit is belangrijk, dit gaat over ‘de kleine dingen des levens’, de dingen die we soms bijna niet zien, waaraan we voorbijhollen als we weeral te laat zijn voor de tram, wanneer we vergeten naar beneden te kijken. Naar de kleine mensjes, de onderdeurtjes.

Daar zijn ze, voor jullie vastgelegd door de Little People.

Opletten waar je trapt.