De waakzame internaut had ze mogelijkerwijs al gespot op de flickr site van de muziekodroom: de foto’s van afgelopen zondag van The Dirty Pretty Things, een zootje ongeregeld ontstaan uit de assen van The Libertines .
De avond dat u en ik een korte poolwinter meemaakten en een sneeuwtapijt van 5 cm meteen heel het land op zijn kop zette, betekende dat heel wat mensen het trotseren van de bergtoppen van ‘de stad H’ aan waaghalzen overliet. Driekwart van de verkochte tickets bleef thuis als een klein geschenk tot aandenken voor het gemis aan winterbanden, dus werd het concert een intiem gebeuren voor enkel de grootste fans.
Voor de performance goed en wel begonnen was werd trouwens al een jonge bewonderaarster, op Pete Doherty-wijze dronken als een dragonder uit de toiletten geplukt om met de ziekenauto (stellig mét winterbanden) afgevoerd te worden richting reutelende maagpomp.
Het concert zelf was wat je van de band kan verwachten – stevig als de kuif van Tante Sidonia na vier dosissen spuitbeton.

Kijk ook eens naar de slideshow, waar de aandachtige kijker op de achtergrond een zwevende Anthony Rossomando opmerkt.

Een kleffe mond van een avondje Popfolio / een 50mm, een 15mm fisheye en een 16-35mm in de werkkoffer / blitse, gele oorpluggen en een veel te warm, zwart hemd vormden de ragout waarmee ik de muziekodroom gisterenavond betrad voor een avondje beuken en trekken.

‘Er zijn geen helden meer’, of toch. Al tijdens de vooracts van Bring Me The Horizon werd zanger Oliver “Oli” Sykes meermaals aan de zijkant van het podium opgemerkt en vlogen de hormonen uit de frontrijen, als wespen richting een halfleeg blik Fanta.

Voorprogramma’s Ignominious Incarceration, Dees Nuts en Red Shore mochten het podium boenen, waarna BMTH met een korte maar potige sneer zou uithalen.

Een paar foto’s die ik maakte alhier:

en de rest in een Flickr slideshow