Een kleffe mond van een avondje Popfolio / een 50mm, een 15mm fisheye en een 16-35mm in de werkkoffer / blitse, gele oorpluggen en een veel te warm, zwart hemd vormden de ragout waarmee ik de muziekodroom gisterenavond betrad voor een avondje beuken en trekken.

‘Er zijn geen helden meer’, of toch. Al tijdens de vooracts van Bring Me The Horizon werd zanger Oliver “Oli” Sykes meermaals aan de zijkant van het podium opgemerkt en vlogen de hormonen uit de frontrijen, als wespen richting een halfleeg blik Fanta.

Voorprogramma’s Ignominious Incarceration, Dees Nuts en Red Shore mochten het podium boenen, waarna BMTH met een korte maar potige sneer zou uithalen.

Een paar foto’s die ik maakte alhier:

en de rest in een Flickr slideshow

(c) Charlie De Keersmaecker

Wat werd aangekondigd als “een unieke muziektalkshow met allroundentertainer Peter Van de Veire als gastheer. Goede muziek, interessante gesprekken, de typische Van de Veire-touch en dat alles 100% live” bleek achteraf een langgerekte ontgoocheling. Niet omdat er eindelijk – en ik moet al teruggaan naar de tijd van ‘Hitring’ en ‘Pop Electro’ – nog eens een muziekprogramma op het eerste net geprogrammeerd was.

Maar vooral omdat dit het programma van de overtolligheden was. Als de momenten die we ons de dag erna herinneren bestaan uit een pijnlijke afgang van ‘Il Lotti’ (die erin slaagde de celibrityblogger Perez Hilton na een gemiste aria te trakteren op een nog wanhopiger versie van Paradise City) en, zo mogelijk, het slechtste interview ooit (Saartje Van Den Driessche meets Bryan Adams) mogen we niet echt spreken van een topper. 

Bovenal was dit het programma van de gemiste kansen. Ik had toch minstens gehoopt op 1 (één) Belgische rock-act, maar neen, toch maar niet.

Spijtig.

Alle respect voor iemand als Milow (niet alleen omdat hij me ooit “de straffe en sympathieke fotograaf Razzi” noemde), maar er staan hier honderden bands in mijn geheugen, die een stevige act zouden kunnen brengen en zeker niet zouden misstaan in de live show. Gewoon mijn gedacht.

Gisteren gesplit, vandaag alweer een paar brokjes nieuws. De Dirty Pretty Things (die je moet kennen van ‘Waterloo To Anywhere’ en beter niet van ‘Romance At Short Notice’) geven ‘em nog één keer van jetje in de muziekodroom. Zijzelf beloven ‘de laatste keer in ieder geval alles te zullen geven’, dus wie ben ik om dat niet te geloven.

Noteer in de agenda 23/11, laatste concert ooit (in België) van ‘Dirty Pretty Things’, in Muziekodroom (‘De Stad H.’)

Kaki King (c) razziphoto.com

Van haar Wikipedia pagina leerden we dat Kaki King het “Guitar God”-etiket bij Rolling Stone Magazine in de wacht sleepte en tevens genomineerd werd voor een Best Original Score Golden Globe Award dankzij de muziek die ze speelde voor de film Into the Wild.
Ook mocht ze ooit samen met The Foo Fighters touren en wie kan dat nog zeggen?

Wat ik gisteren leerde was dat deze King (het koninginnetje is maar een luttele 1m50 groot trouwens) haar vrouwtje kon staan in een lekker gevulde Club van de Muziekodroom in De Stad H.

Veel nummers van haar nieuwe cd “Dreaming of Revenge”, meestal instrumentaal, maar af en toe kwam ook de kat in haar naar boven.
 

Kijk eerst eens naar Playing With Pink Noise, live in “The Late Show” van “David Letterman”

en vervolgens naar de foto’s die ik maakte van de show gisteren.

Het was een zachte zondag in de Stad H, een vermoeide R. pakte zijn afgepeigerd lichaam samen en vertrok naar Z33 alwaar een nieuwe (dertiende) editie van Toegepast startte.

Jong ontwerptalent (Jan Brouwers (PHL – grafisch ontwerp), Katrien Matthys (St.-Lucas Gent – illustratie), Jens Pieters (KdG/ St.-Lucas Antwerpen – grafische vormgeving) en Vika Varhanava (PHL – grafisch ontwerp) ) tonen de werken die ze – onder begeleiding van Bram Boo – het afgelopen jaar maakten.

Bram Boo ontwierp een stoel naar het model van een nonnenkap en een aantal – bijzonder krasgevoelige – tafels. Wat Vika Varhanava deed met het thema “Russische Postorderbruiden” deed je nadenken over de vooroordelen, en was (in al zijn naïviteit) een aanklacht tegen stereotypen. (Pieter-)Jan Brouwers ging dan weer een aantal stappen in diepte en beweging beloven, maar het vuur doofde snel in een – goed gevonden – brandende vinger.
Jens Pieters‘ beeldtaal door middel van abstract symbolen, komt onmiddellijk in aanmerking om alle verhuisdozen in een tijdloos kader te presenteren en zie ik zo opduiken in commerciële toepassingen. De menselijke vormen van Katrien Matthys (stel je voor dat aliens zelf replica’s van mensen willen maken, jawel) kwamen door middel van een mix van boeiende verwarring en misinterpretaties tot leven.