Novastar (c) razziphoto.com
Hier de foto’s die ik maakte, smakelijk.
Voormalig kapitein van het basketbalteam van Trinity University, en “Accounting Student of the Year”, Gibby Haynes, vertelt wat wormen in je jongeheer beleven.
The Butthole Surfers op hun best (jaren 80) al leek daar vooral een heleboel acid bij te horen. Kijk ook eens op YouTube naar hun aanwezigheid in de Scott and Gary Show en zie hoe alles nog fouter kan gaan.
Naar deze onzin luisterde ik dus in die periode en gelukkig nu ook nog soms.
Het is vrijdag, we hebben de hele week hard gewerkt, dus tijd voor wat creatiefs: knoppekes draaien.
De mensen van Hobnox hebben een AudioTool online gezwierd waarmee de muzikant in je even kan uitfreaken. Adobe Flash player is nodig, maar voor de rest werkt alles vanuit de browser.
Het lijkt gewoon drukken en slepen en draaien en klikken, maar voor de Regi in ons is dit waarschijnlijk een orgasme in overdrive.
Waar zijn die handjes?
Ten huize R. zijn we nog ouderwets op sommige vlakken. Wij kopen nog ‘boekskes’ en een krant (die wisselt om de zoveel tijd tussen de Morgen of de Standaard). De oude stempel, het gevoel van het papier tussen je vingers te voelen (trouwens al ooit geprobeerd je gat te vegen met een apple iBook, neen toch?) en de geur van verse inkt.
En deze week leek het wel of er maar 3 onderwerpen waren: De film ‘Loft’, ‘the Kaiser Chiefs’ en de nieuwe cd van ‘Oasis’. En ja, ook over hoe slecht dat programma van Andy Van den Hoof wel niet is en hoe goed dat van Jeroen Meus.
Dan zeg ik met spijt ‘Não falo português’, want het Argentijns magazine Los Inrockuptibles lijkt me wel eens wat anders dan zo’n regenachtige avond door te brengen met 3x herkauwen.
Kijk ook eens naar de prachtige promotiecampagne voor het magazine door DDB uit Buenos Aires.
Little People
Maar, beste computerbuis-kindertjes, dit is belangrijk, dit gaat over ‘de kleine dingen des levens’, de dingen die we soms bijna niet zien, waaraan we voorbijhollen als we weeral te laat zijn voor de tram, wanneer we vergeten naar beneden te kijken. Naar de kleine mensjes, de onderdeurtjes.
Daar zijn ze, voor jullie vastgelegd door de Little People.
Opletten waar je trapt.
CPEX (c) razziphoto.com
Gij se liêlijk foêrwijf, trezebees
ae verstaend zit in ae beautycase
en lùpt zù ni te stùffe meh ae figuur
gij eh-g-et sex-appeal van ne pot confituur
en mentaal zedde gij nen blinde muur
van: antwerps.be
Gisteren was het fiêst in de muziekodroom in de stad H. CPEX kwam niet alleen spelen maar ook Sinter-’Guy Mortier’-klaas was ter plaatse met een aantal gouden ‘plotshes’.
En dat was beter dan tv-kijken of naar de radio luisteren want ‘de radio speld wer dezelfsten brol as altijd’
Kericky (c) razziphoto.com
Het zou oneerlijk zijn hier een bespreking te schrijven over de nieuwe cd Kericky van Confuse the Cat.
Maar omdat de wereld een oneerlijk, verderfelijk oord is en Luuk ‘ShameBoy’ Cox (ook verderfelijk) vanuit de Temple Studio’s in Malta erg sterk productiewerk toverde en Fred Kevorkian in New York City zijn mastering uitstekend deed, omdat Get The Bullets een uitstekende eerste single is en Jackal At 10′O Clock al een paar weken door mijn hoofd zindert en omdat de hoes en alle fotowerk van mijn hand is (trouwens, wat vind je van mijn nichtje in indianentooi?) fluister ik toch even zachtjes.
“ga kopen, die nieuwe Kericky van Confuse the Cat” Doen! Beloofd?
Luister hier naar wat Geert Plessers over de nieuwe plaat te vertellen had in ‘Brussel Vlaams’ op Studio Brussel.
p.s. hierbij het artwork (en nog enkele foto’s die de uiteindelijke cd niet haalden)
Voluit Sugar Ray Norcia & The Bluetones ft. Monster Mike Welch en dat is een hele mond vol. Maar wat me vooral opviel, behalve die lange naam was de aanwezigheid van de echte blues mensen. Daar zijn dus al die jeans-jasjes gebleven, en die leren vestjes (liefst nog zonder mouwen) en daar was ***al dat*** bier. Daar!
Peking bracht ons niet alleen de olympische spelen, maar ook de wonderlijke foto’s van Li Wei. Ogenschijnlijk gevaarlijke situaties blijken door acrobaten, metalen draden en spiegels opgezette scenes.
Niets is wat het lijkt en alles is de waarheid.
Mensen vallen, zweven, hangen ondersteboven, imiteren een wortel, worden weggeslingerd.
Illusies en toch echt en, zoals de man zelf zegt, geen Photoshop.
Machtig toch, die NMBS. In november 2007, nog volgens de oude dienstregeling, kwam slechts 86,3 procent van de treinen op tijd of met minder dan vijf minuten vertraging in het eindstation aan. Volgens Spoorvreter kwamen, op de rit van Geraardsbergen naar Antwerpen, 84.7% van de treinen met minder dan 5 minuten vertraging aan.
Volgens mij kwamen er de laatste week 8,3% van de treinen van ‘de Stad H’ tot Berchem op tijd aan. Bovendien was er maandag zelfs geen trein te bespeuren en deed ik er vandaag alweer 40 minuten langer over dan normaal (vanmorgen 25 minuten vertraging en vanavond 15 minuten).
Het fijne alternatief is met de wagen slenteren over de E313 waar je vanaf Herentals in de file staat.
Waar is de sorry? Of is die verrekend in Fortis aandelen?
Na al die miserie was het een vrouwvriendelijke avond ten huize R. door samen “Sex and the City: The Movie” te beleven (mijn eega profiteerde dankbaar van mijn murw-zijn van het transport – al biedt de eerlijkheid te vermelden dat het vorige week feest was voor mij met “From Dusk till Dawn“)
Dit is de wereld van Razzi, berichten uit 'De Stad H', volledig digitaal en - omdat u het bent - volledig gratis Lees meer..
