Tot voor kort was Johnny Berlin nog een tandeloze hot-dogverkoper uit Keerbergen, of een 60-jarige forelvisser uit Geraardsbergen, en misschien wel een charmezanger uit Lint die in zijn vrije tijd in tangaslip ronddwaalt langs duistere kroegen.
Tegenwoordig is Johnny Berlin het 5-koppig gezelschap uit fruitstad Sint-Truiden dat wist op te klimmen tot in de hoogste regionen van “de Afrekening” van Studio Brussel en tot nummer 1 in “Puur Belgisch” op JIMtv.

Gisteren in de Stad H. live en ook puur. Bovendien in een album, bewegend en alles erbij en als surplus nog op volledige schermgrootte als je op het knopje met de 4 pijltjes klikt. Wonderbaarlijk.

Op de trein, daar luister je mee, tegen wil en dank. Je kan het enkel ontlopen door het volume van de mp3-speler meedogenloos op te drijven, of erg diep in je boek te verzinken, maar meestal vang je het toch op.
Vandaag hoorde ik het verhaal tussen twee vrouwen, ik noem hen Mia en Véronique.
Mia was de dag ervoor met haar ziek zoontje halsoverkop naar de dokter moeten gaan. De hele nacht had het kereltje als een blaffend hondje liggen hoesten in bed, hij had koorts en als surplus was hij, om het helemaal af te maken, nog eens lekker beginnen overgeven.
’s Morgens was Mia meteen met het zieke kotertje naar de huisdokter gerept. Overgeven, koorts en een serieuze kuch dat was niet gelachen. Of toch wel, want toen de man vroeg wat hem nu het meest hinderde had het pientere ventje, na eens goed nadenken, gerepliceerd met ‘mijn zus’.

Het is deze week ‘de Week van de Taal’ en bij De Laatste Show hebben ze, omdat hij zo goed kan ar-ti-cu-le-ren, dan ook Mark Uytterhoeven nog eens van zijn Frans akker gerukt.
Ik had Guy Mortier eerst niet herkend zonder mijter en staf, maar Uytterhoeven leek nog steeds hetzelfde type ‘golfke’ te dragen dan wat hij droeg ten tijde van ‘Morgen Maandag’. Het zou dus vooruit gaan en weer lachen en gieren zijn met deze 2 guiten – NOT!
Het zal wel weer aan mij liggen maar gisteren vond ik D.L.S. een verschrikkelijk irritant en gemeen lotgeval.
Ik zag een erg zenuwachtige ‘Designer van het jaar’ Stefan Schöning, iemand die best wel wat te vertellen leek te hebben, een op het eerste zicht oprecht man die niet voor niets zijn titel mocht dragen, opdrogen tot een fait divers.
Onze plaatselijke Waldorf en Statler gingen voor de show en toen ‘het golfke’ zich plomp op de designerstoel van Schöning liet ploffen zag ik plots het nakende gevaar van een toenemende vergrijzing. Toen daarna de woorden ‘kunst’, ‘vogelkooi’ en ‘gloeilampen’ bovengehaald werden vreesde ik al het ergste voor de Designer, maar het bleef bij een voorspelbare sexuele toespeling.
Daarna mocht Paul Baeten Gronda zijn debuutroman ‘Nemen wij dan samen afscheid van de liefde’ voorstellen (nota aan mezelf: dringend eens kopen), maar die werd door de makkertjes meteen monddood gemaakt mits een domme schrijffout die via een mug in de drukmachines zijn boek was ingeslopen.
Versta me niet verkeerd. Ik heb al die jaren genoten van de 2 lolbroeken, ze hebben me meermaals doen lachen, ze hebben tv-maken een nieuwe richting gegeven, een generatie nieuwe creatievelingen aangewakkerd. Maar gisteren leek het allemaal ver weg. Misschien was het altijd zo, en zijn de tijden veranderd. Wie zal het zeggen?

Weeral spijtig dat ik keek naar zulke onzin, ik moet het helaas veel te veel zeggen de laatste tijd.

Ik herinner het me nog levendig: 1991 in de AB in Brussel, een van mijn eerste interviews voor Gonzo Circus. Het was net voor het optreden van fIREHOSE, zijn toenmalige band en hoera, ik mocht hem een half uurtje spreken (ondertussen was het voorprogramma – Mercury Rev, toen nog totaal onbekend – bezig, dedju toch). Achteraf bleek trouwens de tape totaal onbruikbaar dus heb ik het gesprek maar wat aangedikt en 2 bladzijden volgeluld.

 

Mike Watt, een van mijn grote idolen. Ik was eigenlijk wilder van zijn vorige band, the Minutemen (echt wel legendarisch goed, luister zeker ooit naar Double Nickels on the Dime), maar fIREHOSE was een aanvaardbaar compromis. (De legende wil trouwens, dat Watt als 13-jarige door het park wandelde en D Boon (zanger/gitarist) letterlijk uit een boom viel en dat zo de band ontstond. Er zijn erger manieren om een groep te beginnen.)
Maar ja, die Mike Watt dus, speelde trouwens samen met Sonic Youth, Henry Rollins, Eddie Vedder, Nirvana, Beastie Boys … enfin, geen klein grut , die speelde in 2005 met de band ‘the Secondman’ in de stad H. En ik drukte op de knop van het toestelletje, en hierzo de kiekjes.
Uit de oude doos, voor jou, speciaal voor jou.
De eerste foto kan je trouwens ook op de site van de man vinden.

Door het Novastar verslag van gisteren een beetje op de achtergrond gebleven, maar zeker niet minder interessant, was het voorprogramma Selah Sue, oftwel het meisje Sanne Putseys. Een Leuvense artieste met een gitaar (zeer jong nog trouwens, een jaar of 18 denk ik).
Al meteen vlot babbelend met het publiek alsof ze gewoon groenten aan ‘t bestellen was bij de plaatselijke kruidenier. Uitermate charmant.
Kijk nog eens terug naar de reeks van gisteren voor de foto’s die ik maakte van haar, of hier naar een filmpje van haar doortocht in de AB eerder dit jaar.