Als je 8 jaar bent heb je lak aan al die overbodige geschenken bij Kerstmis. Dan wil je geen Lego maar gewoon een paar verse voortanden.
Ontdek de prachtige platenhoezen op de site van Bizarre Records, waaronder de onvolprezen Heino, de cast van Star Wars, de mysterieuze Korla Pandit, de man van 6 miljoen (DE MAN VAN ZES MILJOEN!!!) en Liberace, in een pak waar we allemaal wel stiekem van dromen.

Het leek de laatste dagen niet echt evenwichtig te gaan met de stabiliteit van deze webplek. Eerst gaf de server in de US of A de geest, en werden inderhaast alle bestanden overgezet op een verse plek. Daarna ging er een heleboel mis omdat ‘overhaast niet altijd een prima optie is’. Maar nu zijn we er helemaal terug.
En hoe! Een verse installatie van wördprezz deed wonderen, 5 jaar bloggen, dat krijg je niet zomaar stuk.
Wat deden we in het weekend? Draaien, knippen, wiiën en ook nog wat prutsen met de cactus triggers. De kinderen als aangename modellen en de flitsen op de gele muur. Pats, zo gaat dat.

Lap sè Willem, ge zijt bedankt. Achter de mijngebouwen van Waterschei is het dus voor alle duidelijkheid niet mooi geasfalteerd, er zijn geen mooie wandelroutes en het Katarakt-gevoel is ver zoek. Er zijn blubberwegjes, dat wel, een beetje vergelijkbaar met de erwtensoep (inclusief broodkorstjes) van Royco.
Daim boots en een overladen cameratas waren totaal misplaatst, enkel Willem overtrof dat nog door zijn stoffen All-Stars. Het zat ons dus niet mee, meer nog, de zon liet het eveneens totaal afweten en de vegetatie begon ons ook al parten te spelen. Net toen ons een lot als voedsel voor een oneindige hoeveelheid smurrie nog niet zo’n gek idee leek, kwam de redding in de vorm van een zandweg die raar genoeg nog niet de verslapping ondergaan had.
Op het moment dat we ingehaald werden door een 10-tal bruine kloddertjes (die achteraf de locale jeugdbeweging leek voor te stellen) brak de zon door en genoten we op ruime hoogte van een adembenemend zicht op de omgeving van Genk. De mensen van AFF zullen het geweten hebben!
Alles heeft zin (al moet het schaap dat we hoorden in een schuurtje in de mijncité tijdens het offerfeest vandaag waarschijnlijk anders denken)

Hier ziet u het nog door de straten van New York paraderen, maar echt leuk is het als je de beschrijving leest.
“Space-specific performance that culminated in sculpture commissioned by a Coal Mine Museum and the Global Warming Coalition in Europe. CSS is a complex of used birdcages, connected together through metal wire, glue, tape and wool. Inside of the complex are three live canaries with aluminum bird rings featuring my studio address, in case the space ship is intercepted by extraterrestrial beings.” Als je wil kan ik het jullie ook wel eens verduidelijken, en daarvoor ben je altijd welkom, want dit kunstwerk van Tom Bogaert is al geruime tijd te bewonderen in casa Razzi, in de Stad H. natuurlijk.
Vergeet wel het vogelzaad niet.

“In Benares klopt het hart van India. Ongelofelijke stad. Ben er twee weken blijven plakken. Aan de smurrie in de steegjes. Neen – ik hou van deze stad. Ruikt tegelijkertijd naar het leven en naar de dood. Krachtig.
Een beetje zoals mijn ondergoed.”
Zo klonk het 13 jaar geleden uit de reisverhalen van mijn broer Wim, door India.
Morgen, 1 december 2008 vertrekt hij voor een hernieuwd bezoek aan het land, momenteel bijzonder in de aandacht gezien de recente gebeurtenissen. Een spannend gegeven, niet dat er onmiddellijk gevaar is, maar ik zal toch tevreden zijn als de eerste woorden op zijn blog gaan verschijnen en we weten dat hij veilig en wel uit Mumbai is kunnen vertrekken (een hotel boeken op 200m van het Taj Mahal hotel is niet je beste zet, Wim).
Blader eerst eens rustig door de boeiend geschreven verhalen van de reizen door Maleisië, Indonesië, India, Nepal, Egypte, Thailand, Singapore, China en Hong-Kong om vanaf overmorgen de avonturen te volgen van de ontdekkingsreiziger uit de Stad H.
Sneller dan een slenterende buffel!!