Voormalig kapitein van het basketbalteam van Trinity University, en “Accounting Student of the Year”, Gibby Haynes, vertelt wat wormen in je jongeheer beleven.
The Butthole Surfers op hun best (jaren 80) al leek daar vooral een heleboel acid bij te horen. Kijk ook eens op YouTube naar hun aanwezigheid in de Scott and Gary Show en zie hoe alles nog fouter kan gaan.
Naar deze onzin luisterde ik dus in die periode en gelukkig nu ook nog soms.

Ten huize R. zijn we nog ouderwets op sommige vlakken. Wij kopen nog ‘boekskes’ en een krant (die wisselt om de zoveel tijd tussen de Morgen of de Standaard). De oude stempel, het gevoel van het papier tussen je vingers te voelen (trouwens al ooit geprobeerd je gat te vegen met een apple iBook, neen toch?) en de geur van verse inkt.
En deze week leek het wel of er maar 3 onderwerpen waren: De film ‘Loft’, ‘the Kaiser Chiefs’ en de nieuwe cd van ‘Oasis’. En ja, ook over hoe slecht dat programma van Andy Van den Hoof wel niet is en hoe goed dat van Jeroen Meus.
Dan zeg ik met spijt ‘Não falo português’, want het Argentijns magazine Los Inrockuptibles lijkt me wel eens wat anders dan zo’n regenachtige avond door te brengen met 3x herkauwen.

Kijk ook eens naar de prachtige promotiecampagne voor het magazine door DDB uit Buenos Aires.

Kericky (c) razziphoto.com

Het zou oneerlijk zijn hier een bespreking te schrijven over de nieuwe cd Kericky van Confuse the Cat.

Maar omdat de wereld een oneerlijk, verderfelijk oord is en Luuk ‘ShameBoy’ Cox (ook verderfelijk) vanuit de Temple Studio’s in Malta erg sterk productiewerk toverde en Fred Kevorkian in New York City zijn mastering uitstekend deed, omdat Get The Bullets een uitstekende eerste single is en Jackal At 10′O Clock al een paar weken door mijn hoofd zindert en omdat de hoes en alle fotowerk van mijn hand is (trouwens, wat vind je van mijn nichtje in indianentooi?) fluister ik toch even zachtjes.

“ga kopen, die nieuwe Kericky van Confuse the Cat” Doen! Beloofd?

Luister hier naar wat Geert Plessers over de nieuwe plaat te vertellen had in ‘Brussel Vlaams’ op Studio Brussel.

p.s. hierbij het artwork (en nog enkele foto’s die de uiteindelijke cd niet haalden)

Ween: Chocolate & Cheese

Wacht eens even, de tijden dat we nog de geur van platenhoezen konden opsnuiven, dat we polonaisegewijs door de huiskamer konden hollen met een hoes op het hoofd, dat liedjesteksten nog zonder vergrootglas konden gelezen worden, is toch voorbij?

Ja jij daar, het is zo, je hebt gelijk. Maar toch. De verpakking blijft belangrijk. Het is de reden waarom je in eerste instantie net die CD uit de rekken neemt om de achterkant te bekijken en niet die andere. Je bent al gedeeltelijk verloren na die eerste belangrijke stap. Het is een marketingmiddel, maar wel een aangename in vele gevallen.

Op de site van Sleevage gaan ze dieper in op het hoeswerk vanaf de jaren 60 tot nu, een blik achter de schermen van de kunstwerken die ons glimmend toelachen bij de platenboer. Interessant voer.

Lene Hardy

En gevierd werd er, gisteren in de Antwerpse Arenbergschouwburg, op de uitreiking van de Popfolio Awards.

Het creatieve nest, dat popfolio dit jaar aanbood voor de scheppende vogels, mocht zijn eieren tonen aan de hippe menigte.

Een heleboel terechte winnaars (want geef toe, voor iedereen die creatief bezig is, is elk platform tot expressie al een overwinning) en een pak mooie, lovende woorden. 

De menigte keek en zag dat het goed was. Popfolio mag een zeer geslaagd initiatief genoemd worden, een begrip voor de toekomst en een stimulans voor de muziekwereld. Social daten op zijn best.

De foto links is Lene Hardy die boyShouting en Lewis Cat de woorden aankleefde.