razziphoto » muziek

nov 27

Vuil en mooi

Om 21:36 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

Dirty Pretty Things (c) razziphoto.com

De waakzame internaut had ze mogelijkerwijs al gespot op de flickr site van de muziekodroom: de foto’s van afgelopen zondag van The Dirty Pretty Things, een zootje ongeregeld ontstaan uit de assen van The Libertines .
De avond dat u en ik een korte poolwinter meemaakten en een sneeuwtapijt van 5 cm meteen heel het land op zijn kop zette, betekende dat heel wat mensen het trotseren van de bergtoppen van ‘de stad H’ aan waaghalzen overliet. Driekwart van de verkochte tickets bleef thuis als een klein geschenk tot aandenken voor het gemis aan winterbanden, dus werd het concert een intiem gebeuren voor enkel de grootste fans.
Voor de performance goed en wel begonnen was werd trouwens al een jonge bewonderaarster, op Pete Doherty-wijze dronken als een dragonder uit de toiletten geplukt om met de ziekenauto (stellig mét winterbanden) afgevoerd te worden richting reutelende maagpomp.
Het concert zelf was wat je van de band kan verwachten – stevig als de kuif van Tante Sidonia na vier dosissen spuitbeton.

Kijk ook eens naar de slideshow, waar de aandachtige kijker op de achtergrond een zwevende Anthony Rossomando opmerkt.

nov 24

I’m from Hasselt

Om 22:55 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

I'm from Barcelona (c) razziphoto.com

I’m gonna sing this song with all of my friends
and we’re I’m from Barcelona
Love is a feeling that we don’t understand
but we’re gonna give it to ya

Een wilde baard met blokhuthemdje, een madam met foute bril, een hoop volk, papiersnippers, rode ballonnen, tatata tatatataaa, tatataaa from Barcelona… allesaanmekaarschrijven.

nov 09

Donkere tijden breken aan

Om 21:45 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

Warren Suicide (c) razziphoto

De laatste paar concerten deden me terugdenken aan de droppings uit mijn kindertijd. ’s Nachts met de zaklamp tussen de donkere bomen laveren, ons voelend als Livingstone, op weg naar het Bangweulu-meer in het Afrikaanse oerwoud.
Als fotograaf leef je van licht, een gegeven dat je zelf niet altijd onder controle hebt, en waarop je moet wachten, soms minutenlang, om dan uiteindelijk meedogenloos toe te slaan.
Het concert van Warren Suicide was een prelude van soberheid. De spots waren op vraag van de band ingesteld op eco-levels, er bewoog veel op verkeerde plekken en weinig op de juiste.
Op zo’n concert ga je niet voor de haarscherpe beelden (dat mag trouwens nooit het opzet zijn), maar voor de sfeer, voor het basic ’schrijven met licht’. En natuurlijk kan je dankbaar gebruik maken van de lichtvlekken van de lens, die als paddenstoelen verschijnen in een fractaals patroon.

nov 08

Bilspleet

Om 22:42 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

T.Raumschmiere (c) razziphoto

Eigenlijk een wonder dat Marco Haas (alias T.Raumschmiere) nog op zijn benen kon staan na 5 vaten Cristal Alken, maar een microfoonstandaard is qua steun als een boom bij een westerstorm. Het merendeel van toehoorders kwam uiteraard om Monster Truck Driver te horen, maar om de toon te zetten passeerde er eerst al wat (schoon) vrouwelijk volk.
“Een riem, een riem, mijn koninkrijk voor een riem”, dacht ik bij de momenten dat de spaarpot duidelijk om kleingeld vroeg, maar de verdoving bij T. was al ingezet.

nov 05

Watching the detectives

Om 23:34 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

The Pigeon Detectives (c) razziphoto

Moe, hard gewerkt en boos op een onafhankelijk weekblad voor tv en radio, dat er weeral in geslaagd is een foto te publiceren zonder de credits van de fotograaf te vermelden (shame on you).
Maar dit wil ik jullie toch niet onthouden:
The Pigeon Detectives gisteren in MOD in de Stad H. Grrrrr.

nov 03

The live cats

Om 21:36 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

Confuse the Cat (c) razziphoto

In de Stad H. daverden de dolle dubs drastisch door de darmaders. De oorzaak was de doortocht van de viervuldigheid van Confuse the Cat.
Veertien dagen na de albumrelease van Kericky, kwamen de heren hun boreling voorstellen. Opvallend veel fotografen, weinig licht (zoals meestal in de Muziekodroom Club) en een bij sommige momenten drassig geluid, maar toch weer een optreden als een najaarsstorm.
De nieuwe nummers waren zanger Geert Plessers, die als een waardige chef d’équipe over de planken rende, op het lijf geschreven, met op het einde nog een punky toegift.
Ook opvallend: die Dirk Thielemans kan nogal een keel opentrekken

(zie de foto’s).

nov 02

Ich bin ein Berliner

Om 22:00 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

Johnny Berlin (c) razziphoto

Tot voor kort was Johnny Berlin nog een tandeloze hot-dogverkoper uit Keerbergen, of een 60-jarige forelvisser uit Geraardsbergen, en misschien wel een charmezanger uit Lint die in zijn vrije tijd in tangaslip ronddwaalt langs duistere kroegen.
Tegenwoordig is Johnny Berlin het 5-koppig gezelschap uit fruitstad Sint-Truiden dat wist op te klimmen tot in de hoogste regionen van “de Afrekening” van Studio Brussel en tot nummer 1 in “Puur Belgisch” op JIMtv.

Gisteren in de Stad H. live en ook puur. Bovendien in een album, bewegend en alles erbij en als surplus nog op volledige schermgrootte als je op het knopje met de 4 pijltjes klikt. Wonderbaarlijk.

okt 22

Wattman

Om 21:05 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

Mike Watt (c) razziphoto.com

Ik herinner het me nog levendig: 1991 in de AB in Brussel, een van mijn eerste interviews voor Gonzo Circus. Het was net voor het optreden van fIREHOSE, zijn toenmalige band en hoera, ik mocht hem een half uurtje spreken (ondertussen was het voorprogramma – Mercury Rev, toen nog totaal onbekend – bezig, dedju toch). Achteraf bleek trouwens de tape totaal onbruikbaar dus heb ik het gesprek maar wat aangedikt en 2 bladzijden volgeluld.

Mike Watt, een van mijn grote idolen. Ik was eigenlijk wilder van zijn vorige band, the Minutemen (echt wel legendarisch goed, luister zeker ooit naar Double Nickels on the Dime), maar fIREHOSE was een aanvaardbaar compromis. (De legende wil trouwens, dat Watt als 13-jarige door het park wandelde en D Boon (zanger/gitarist) letterlijk uit een boom viel en dat zo de band ontstond. Er zijn erger manieren om een groep te beginnen.)
Maar ja, die Mike Watt dus, speelde trouwens samen met Sonic Youth, Henry Rollins, Eddie Vedder, Nirvana, Beastie Boys … enfin, geen klein grut , die speelde in 2005 met de band ‘the Secondman’ in de stad H. En ik drukte op de knop van het toestelletje, en hierzo de kiekjes.
Uit de oude doos, voor jou, speciaal voor jou.
De eerste foto kan je trouwens ook op de site van de man vinden.

: The Secondman

: The Secondman

: The Secondman

okt 20

Sue-per

Om 21:49 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

Door het Novastar verslag van gisteren een beetje op de achtergrond gebleven, maar zeker niet minder interessant, was het voorprogramma Selah Sue, oftwel het meisje Sanne Putseys. Een Leuvense artieste met een gitaar (zeer jong nog trouwens, een jaar of 18 denk ik).
Al meteen vlot babbelend met het publiek alsof ze gewoon groenten aan ‘t bestellen was bij de plaatselijke kruidenier. Uitermate charmant.
Kijk nog eens terug naar de reeks van gisteren voor de foto’s die ik maakte van haar, of hier naar een filmpje van haar doortocht in de AB eerder dit jaar.

okt 19

Joost kennende

Om 18:56 geschreven in: eigen werk, fotografie, muziek

Novastar (c) razziphoto.com

Joost Zweegers (of zijn alias Novastar) stelde gisteren zijn nieuw album Almost Bangor voor in Hasselt (Muziekodroom). Vestimentair in orde (een pak achteraan gedecoreerd met kleuren die bijna deden vermoeden dat Joost een carrière als Franse kaas ambieerde), een uitverkochte zaal maar toch hier en daar een misser met een nog niet volledig ingespeelde ploeg.
Gelukkig bleef Joost onder al deze drukte rustig, hij liet het zelfs achterwege zijn kleren uit te spelen deze keer.

Hier de foto’s die ik maakte, smakelijk.