Het is deze week ‘de Week van de Taal’ en bij De Laatste Show hebben ze, omdat hij zo goed kan ar-ti-cu-le-ren, dan ook Mark Uytterhoeven nog eens van zijn Frans akker gerukt.
Ik had Guy Mortier eerst niet herkend zonder mijter en staf, maar Uytterhoeven leek nog steeds hetzelfde type ‘golfke’ te dragen dan wat hij droeg ten tijde van ‘Morgen Maandag’. Het zou dus vooruit gaan en weer lachen en gieren zijn met deze 2 guiten – NOT!
Het zal wel weer aan mij liggen maar gisteren vond ik D.L.S. een verschrikkelijk irritant en gemeen lotgeval.
Ik zag een erg zenuwachtige ‘Designer van het jaar’ Stefan Schöning, iemand die best wel wat te vertellen leek te hebben, een op het eerste zicht oprecht man die niet voor niets zijn titel mocht dragen, opdrogen tot een fait divers.
Onze plaatselijke Waldorf en Statler gingen voor de show en toen ‘het golfke’ zich plomp op de designerstoel van Schöning liet ploffen zag ik plots het nakende gevaar van een toenemende vergrijzing. Toen daarna de woorden ‘kunst’, ‘vogelkooi’ en ‘gloeilampen’ bovengehaald werden vreesde ik al het ergste voor de Designer, maar het bleef bij een voorspelbare sexuele toespeling.
Daarna mocht Paul Baeten Gronda zijn debuutroman ‘Nemen wij dan samen afscheid van de liefde’ voorstellen (nota aan mezelf: dringend eens kopen), maar die werd door de makkertjes meteen monddood gemaakt mits een domme schrijffout die via een mug in de drukmachines zijn boek was ingeslopen.
Versta me niet verkeerd. Ik heb al die jaren genoten van de 2 lolbroeken, ze hebben me meermaals doen lachen, ze hebben tv-maken een nieuwe richting gegeven, een generatie nieuwe creatievelingen aangewakkerd. Maar gisteren leek het allemaal ver weg. Misschien was het altijd zo, en zijn de tijden veranderd. Wie zal het zeggen?

Weeral spijtig dat ik keek naar zulke onzin, ik moet het helaas veel te veel zeggen de laatste tijd.

Wat werd aangekondigd als “een unieke muziektalkshow met allroundentertainer Peter Van de Veire als gastheer. Goede muziek, interessante gesprekken, de typische Van de Veire-touch en dat alles 100% live” bleek achteraf een langgerekte ontgoocheling. Niet omdat er eindelijk – en ik moet al teruggaan naar de tijd van ‘Hitring’ en ‘Pop Electro’ – nog eens een muziekprogramma op het eerste net geprogrammeerd was.

Maar vooral omdat dit het programma van de overtolligheden was. Als de momenten die we ons de dag erna herinneren bestaan uit een pijnlijke afgang van ‘Il Lotti’ (die erin slaagde de celibrityblogger Perez Hilton na een gemiste aria te trakteren op een nog wanhopiger versie van Paradise City) en, zo mogelijk, het slechtste interview ooit (Saartje Van Den Driessche meets Bryan Adams) mogen we niet echt spreken van een topper. 

Bovenal was dit het programma van de gemiste kansen. Ik had toch minstens gehoopt op 1 (één) Belgische rock-act, maar neen, toch maar niet.

Spijtig.

Alle respect voor iemand als Milow (niet alleen omdat hij me ooit “de straffe en sympathieke fotograaf Razzi” noemde), maar er staan hier honderden bands in mijn geheugen, die een stevige act zouden kunnen brengen en zeker niet zouden misstaan in de live show. Gewoon mijn gedacht.