Oneindig

Balloon Man (c) sheepfilms.co.uk

Balloon Man (c) sheepfilms.co.uk

David Packer maakt oneindigheid tot een kunstvorm. In zijn animaties zijn de lussen van honderden piepkleine beeldjes aan elkaar gemaakt, waardoor je zonder het te weten meegesleurd wordt tot het einde der tijden. Voor je het weet heb je de godganse avond naar een itererende film zitten kijken en vergat je weeral het GFT-afval buiten te zetten.

Voor ik het vergeet: Mister Packer heeft ook een aantal youtube filmpjes

Indianenverhalen

Benares (c) slenterendebuffel.com

Benares (c) slenterendebuffel.com

“In Benares klopt het hart van India. Ongelofelijke stad. Ben er twee weken blijven plakken. Aan de smurrie in de steegjes. Neen – ik hou van deze stad. Ruikt tegelijkertijd naar het leven en naar de dood. Krachtig.
Een beetje zoals mijn ondergoed.”

Zo klonk het 13 jaar geleden uit de reisverhalen van mijn broer Wim, door India.
Morgen, 1 december 2008 vertrekt hij voor een hernieuwd bezoek aan het land, momenteel bijzonder in de aandacht gezien de recente gebeurtenissen. Een spannend gegeven, niet dat er onmiddellijk gevaar is, maar ik zal toch tevreden zijn als de eerste woorden op zijn blog gaan verschijnen en we weten dat hij veilig en wel uit Mumbai is kunnen vertrekken (een hotel boeken op 200m van het Taj Mahal hotel is niet je beste zet, Wim).
Blader eerst eens rustig door de boeiend geschreven verhalen van de reizen door Maleisië, Indonesië, India, Nepal, Egypte, Thailand, Singapore, China en Hong-Kong om vanaf overmorgen de avonturen te volgen van de ontdekkingsreiziger uit de Stad H.
Sneller dan een slenterende buffel!!

Plafondkussers

Kissing The Ceiling (c) Fred Murham

Kissing The Ceiling (c) Fred Murham

Canadees Fred Muram is begiftigd met de gave om waardevolle ontdekkingen te doen. Naar eigen zeggen is hij nooit gehinderd door regels, noch gevaar. Het mooie aan zijn werk is dat hij niet vies is van een overdosis surrealisme, zijn beelden laten voldoende vragen achter om ze interessant te houden. En dat maakt een goede foto tot een blijver.
Waarom zou je nog een tweede keer kijken anders?
Echt genieten is het van zijn serie Kissing the ceiling waar hij de personages plafonds laat kussen.
Let ook op de kleine details, de subtiele blik van Johnny Cash die vanuit een poster het gebeuren lijkt gade te slaan, een paar giraffesloffen of de ongeïnteresseerde echtgenoot met krant.

Straattaferelen

De Amerikaan Mark Jenkins maakt straatkunstwerken met kleefband, of kleedt ze en zet ze op plaatsen waar je ze niet verwacht (in een vuilbak, met het hoofd in een muur, als rappers in het metro-station, als bedelaars) en filmt dan de reacties van de argeloze voorbijgangers. Baby’s werden in zijn ‘ooievaar’ project doorheen de stad gedropt en parkeermeters werden als lolly’s vermomd.
Als je braaf bent, kan je ook nog een cursus kleefkunstenaar bij hem volgen.

De guerrilla breibrigade

Noem het een zachte vorm van graffiti, een pluizige kleurterreur of een warme omhelzing van saaie straatobjecten.
Vanuit Houston in de Verenigde Staten begon een aantal gefrustreerde breiers aan een softe guerrillaoorlog tegen de lelijkheid van de stad en slaagde erin de wereld weer een beetje toegankelijker te maken. Knitta is ondertussen uitgegroeid tot een wereldwijd netwerk van brei-taggers van alle leeftijden.
Volgende keer opletten dus als oma gniffelend kleurige sjaals zit te breien want ongetwijfeld is zij de lokale knitta-queen. Yo, respect!

Een mond als een bakkersoven

Net toen we begonnen te geloven dat grootte niet belangrijk is, kwamen ze toch wel niet met dit af:

Morgen op deze site overigens een ander ‘bakkes’: T.Raumschmiere

Obstructies per instructie

Instructables

Instructables

Iedereen heeft wel van die dromen en wensen waarvan je op geen enkele manier weet hoe je ze moet waarmaken. Zo’n gigantisch, flikkerend supportersbord met veel lichtjes (en als het kan, ook nog veel rook, knallen en een toetergeluid, alsof er een 40-tonner dwars door de woonkamer raast), willen we dat niet allemaal?
Of waarom je vrienden niet eens ontvangen in je nieuwe toiletrolpak, hen een meloen in hersenvorm voorschotelen en uitpakken met je bulldog met gelakte teennagels.
Dankzij instructables kan het allemaal, eenvoudig stapsgewijs in de beste Piet Huysentruyt-traditie, pijnloos en met veel uitleg en prentjes.
Voor jong en oud, van 7 tot 77 jaar, of zoiets.
Een tip voor de donkere, koude herfstdagen die je samen met oma moet doorbrengen.

 

The Watching Machine

(c) Biel Capllonch

(c) Biel Capllonch

Geposeerde, geënsceneerde foto’s, het blijft een kunst apart. Een ongelooflijk aantal fotografen denken dat ze het kunnen, maar slechts enkelen slagen erin te boeien. Biel Capllonch is een van de uitzonderingen.
Het is een genre waar je nogal vlug afglijdt in clichés, in flauwigheden en in gewoon snobisme, maar Barcelonees Capllonch grijpt me om de een of andere reden wel bij de keel. Niet al zijn foto’s, maar toch opvallend veel. Ze zetten je aan het denken, je merkt de kleine, subtiele details, en dikwijls zit er toch weer dat extra verrassend element in. Alles blijft ook bijzonder esthetisch zonder dat je meteen aan glimmende auto’s moet denken.
Een fijn fotograaf, spijtig genoeg nog erg onbekend, maar hou hem toch maar in het oog.

Flippen in de parkeergarage

out (c) Axel Peemöller

out (c) Axel Peemöller

Als we dan toch tegen de muren van de parkeergarage willen schuren met onze bolides, dan doen we dat het liefst in stijl.
Dat laatste kunnen we Axel Peemöller moeilijk aanwrijven, want hij slaagt erin om het Eureka Tower Carpark in het Australische Melbourne op een originele manier te voorzien van instructies om de in- en uitgangen aan te duiden. De zinsbegoocheling werkt enkel perfect vanuit een bepaalde ooghoek, maar ik vermoed dat hij zo slim was om dat te doen, net op een plek waar je gezwind en vol eigendunk je bochtenwerk tentoonspreidt aan je medepassagiers. Net dan slaat hij toe, den Duits toch.
Voor de mensen die hun verzekeringsagent moeten aanspreken: Peemöller leeft en werkt in het Duitse Hamburg samen met zijn hond ‘Bones’.

 

Poepgat plankzeilers


Voormalig kapitein van het basketbalteam van Trinity University, en “Accounting Student of the Year”, Gibby Haynes, vertelt wat wormen in je jongeheer beleven.
The Butthole Surfers op hun best (jaren 80) al leek daar vooral een heleboel acid bij te horen. Kijk ook eens op YouTube naar hun aanwezigheid in de Scott and Gary Show en zie hoe alles nog fouter kan gaan.
Naar deze onzin luisterde ik dus in die periode en gelukkig nu ook nog soms.