Eigenlijk is het meelijwekkend – of het is de sleur zelf, of wordt het ontsnappen eraan, maar tragisch is het zeker.
Ons leven is het opbranden van alle bruikbare dingen die we opbouwden of kregen, geleidelijk, het hooi sparend of snel, waar het besef dat er nog zoveel te doen valt een missie wordt. Alle groezeligheden die op het einde nog overblijven gaan met kist en al de oven in, of linea recta naar de hel via de sluis voor de vuile was. Want branden zullen we. Tot alles verdwijnt, tot er een klein hoopje overschiet waarvan de nuttigheid hooguit een plant of boom kan bekoren.
Berusten in de sleur is een onmogelijkheid, soms overweeg ik gewoon dom te worden, te versimpelen. Net genoeg om te mee te draaien en ‘Thuis’ of ‘Familie’ te begrijpen en daarenboven een perfecte grasmat te onderhouden. Het leven als het slikken van hapklare feiten en dingen, ondergaan als de kat die de hele dag ligt te dromen van de vogel in de tuin.
Dan rest de opdracht om er meer van te maken, en het geluk wanneer het soms wonderbaarlijk slaagt. Al fikt het allemaal wat harder, het stinkt nog niet mateloos en de walm valt ook best mee. Met de nodige tragiek natuurlijk.

Eigenlijk een wonder dat Marco Haas (alias T.Raumschmiere) nog op zijn benen kon staan na 5 vaten Cristal Alken, maar een microfoonstandaard is qua steun als een boom bij een westerstorm. Het merendeel van toehoorders kwam uiteraard om Monster Truck Driver te horen, maar om de toon te zetten passeerde er eerst al wat (schoon) vrouwelijk volk.
“Een riem, een riem, mijn koninkrijk voor een riem”, dacht ik bij de momenten dat de spaarpot duidelijk om kleingeld vroeg, maar de verdoving bij T. was al ingezet.

In de Stad H. daverden de dolle dubs drastisch door de darmaders. De oorzaak was de doortocht van de viervuldigheid van Confuse the Cat.
Veertien dagen na de albumrelease van Kericky, kwamen de heren hun boreling voorstellen. Opvallend veel fotografen, weinig licht (zoals meestal in de Muziekodroom Club) en een bij sommige momenten drassig geluid, maar toch weer een optreden als een najaarsstorm.
De nieuwe nummers waren zanger Geert Plessers, die als een waardige chef d’équipe over de planken rende, op het lijf geschreven, met op het einde nog een punky toegift.
Ook opvallend: die Dirk Thielemans kan nogal een keel opentrekken (zie de foto’s).

Op de trein, daar luister je mee, tegen wil en dank. Je kan het enkel ontlopen door het volume van de mp3-speler meedogenloos op te drijven, of erg diep in je boek te verzinken, maar meestal vang je het toch op.
Vandaag hoorde ik het verhaal tussen twee vrouwen, ik noem hen Mia en Véronique.
Mia was de dag ervoor met haar ziek zoontje halsoverkop naar de dokter moeten gaan. De hele nacht had het kereltje als een blaffend hondje liggen hoesten in bed, hij had koorts en als surplus was hij, om het helemaal af te maken, nog eens lekker beginnen overgeven.
’s Morgens was Mia meteen met het zieke kotertje naar de huisdokter gerept. Overgeven, koorts en een serieuze kuch dat was niet gelachen. Of toch wel, want toen de man vroeg wat hem nu het meest hinderde had het pientere ventje, na eens goed nadenken, gerepliceerd met ‘mijn zus’.

Ik herinner het me nog levendig: 1991 in de AB in Brussel, een van mijn eerste interviews voor Gonzo Circus. Het was net voor het optreden van fIREHOSE, zijn toenmalige band en hoera, ik mocht hem een half uurtje spreken (ondertussen was het voorprogramma – Mercury Rev, toen nog totaal onbekend – bezig, dedju toch). Achteraf bleek trouwens de tape totaal onbruikbaar dus heb ik het gesprek maar wat aangedikt en 2 bladzijden volgeluld.

 

Mike Watt, een van mijn grote idolen. Ik was eigenlijk wilder van zijn vorige band, the Minutemen (echt wel legendarisch goed, luister zeker ooit naar Double Nickels on the Dime), maar fIREHOSE was een aanvaardbaar compromis. (De legende wil trouwens, dat Watt als 13-jarige door het park wandelde en D Boon (zanger/gitarist) letterlijk uit een boom viel en dat zo de band ontstond. Er zijn erger manieren om een groep te beginnen.)
Maar ja, die Mike Watt dus, speelde trouwens samen met Sonic Youth, Henry Rollins, Eddie Vedder, Nirvana, Beastie Boys … enfin, geen klein grut , die speelde in 2005 met de band ‘the Secondman’ in de stad H. En ik drukte op de knop van het toestelletje, en hierzo de kiekjes.
Uit de oude doos, voor jou, speciaal voor jou.
De eerste foto kan je trouwens ook op de site van de man vinden.