De Barricades van Parijs, ze zijn er nog wel degelijk, zelfs vlak bij authentieke plaatsen als de Sorbonne en Jardin du Luxembourg. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Ja, ik geef het toe: ik heb de afgelopen dagen mijn voetpad niet vrijgemaakt. Ik heb niet als een eerbare burger de schop en borstel bovengehaald en een baan in de sneeuw geschraapt om u veilig en wel voorbij te laten spankeren. Ik deed het niet, ik lieten u sukkelen en dat is voor uw bestwil, geloof me. Het is belangrijk dat u oefent in het balanceren. Zeker als u oud en moeilijk te been bent of als u ijlings voorbij komt omdat de bus net de hoek om komt. Ook dan is het best om bewust te blijven van de gevaren van het leven, want voor u het weet vergeet u dat en daarin zit net het gevaar.
Mensen zoals u zijn zich niet altijd bewust van de dreiging van een propere stoep, want niets is wat het lijkt.
Vanaf morgen zijn we er terug met de vertrouwde groene zeep en namaak-hondendrollen. U bent hartelijk gewaarschuwd.

Geef toe: dit jaar was het toch wel een bijzonder jaar. Het einde van “Leterminus” is nog maar net aangekondigd, maar we hadden al eerder de Fortisval, de Obama-propaganda en de Loft-hype.
Meneer Van Dale probeerde nog met horroropa, hufterindex en wiiën, maar het uiteindelijke woord werd ’swaffelen’. En ja, dat doen we nu allemaal elke dag, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat swaffelen we erop los.
Eat that, gastroseksueel!

Lap sè Willem, ge zijt bedankt. Achter de mijngebouwen van Waterschei is het dus voor alle duidelijkheid niet mooi geasfalteerd, er zijn geen mooie wandelroutes en het Katarakt-gevoel is ver zoek. Er zijn blubberwegjes, dat wel, een beetje vergelijkbaar met de erwtensoep (inclusief broodkorstjes) van Royco.
Daim boots en een overladen cameratas waren totaal misplaatst, enkel Willem overtrof dat nog door zijn stoffen All-Stars. Het zat ons dus niet mee, meer nog, de zon liet het eveneens totaal afweten en de vegetatie begon ons ook al parten te spelen. Net toen ons een lot als voedsel voor een oneindige hoeveelheid smurrie nog niet zo’n gek idee leek, kwam de redding in de vorm van een zandweg die raar genoeg nog niet de verslapping ondergaan had.
Op het moment dat we ingehaald werden door een 10-tal bruine kloddertjes (die achteraf de locale jeugdbeweging leek voor te stellen) brak de zon door en genoten we op ruime hoogte van een adembenemend zicht op de omgeving van Genk. De mensen van AFF zullen het geweten hebben!
Alles heeft zin (al moet het schaap dat we hoorden in een schuurtje in de mijncité tijdens het offerfeest vandaag waarschijnlijk anders denken)

I’m gonna sing this song with all of my friends
and we’re I’m from Barcelona
Love is a feeling that we don’t understand
but we’re gonna give it to ya

Een wilde baard met blokhuthemdje, een madam met foute bril, een hoop volk, papiersnippers, rode ballonnen, tatata tatatataaa, tatataaa from Barcelona… allesaanmekaarschrijven.