Razziphoto | Tijdloos gezeur

Enlarge

Gevogelte

Hier ziet u het nog door de straten van New York paraderen, maar echt leuk is het als je de beschrijving leest.
“Space-specific performance that culminated in sculpture commissioned by a Coal Mine Museum and the Global Warming Coalition in Europe. CSS is a complex of used birdcages, connected together through metal wire, glue, tape and wool. Inside of the complex are three live canaries with aluminum bird rings featuring my studio address, in case the space ship is intercepted by extraterrestrial beings.” Als je wil kan ik het jullie ook wel eens verduidelijken, en daarvoor ben je altijd welkom, want dit kunstwerk van Tom Bogaert is al geruime tijd te bewonderen in casa Razzi, in de Stad H. natuurlijk.
Vergeet wel het vogelzaad niet.

Enlarge

Oneindig

David Packer maakt oneindigheid tot een kunstvorm. In zijn animaties zijn de lussen van honderden piepkleine beeldjes aan elkaar gemaakt, waardoor je zonder het te weten meegesleurd wordt tot het einde der tijden. Voor je het weet heb je de godganse avond naar een itererende film zitten kijken en vergat je weeral het GFT-afval buiten te zetten.

Voor ik het vergeet: Mister Packer heeft ook een aantal youtube filmpjes

Enlarge

Indianenverhalen

In Benares klopt het hart van India. Ongelofelijke stad. Ben er twee weken blijven plakken. Aan de smurrie in de steegjes. Neen – ik hou van deze stad. Ruikt tegelijkertijd naar het leven en naar de dood. Krachtig.
Een beetje zoals mijn ondergoed.”
Zo klonk het 13 jaar geleden uit de reisverhalen van mijn broer Wim, door India.
Morgen, 1 december 2008 vertrekt hij voor een hernieuwd bezoek aan het land, momenteel bijzonder in de aandacht gezien de recente gebeurtenissen. Een spannend gegeven, niet dat er onmiddellijk gevaar is, maar ik zal toch tevreden zijn als de eerste woorden op zijn blog gaan verschijnen en we weten dat hij veilig en wel uit Mumbai is kunnen vertrekken (een hotel boeken op 200m van het Taj Mahal hotel is niet je beste zet, Wim).
Blader eerst eens rustig door de boeiend geschreven verhalen van de reizen door Maleisië, Indonesië, India, Nepal, Egypte, Thailand, Singapore, China en Hong-Kong om vanaf overmorgen de avonturen te volgen van de ontdekkingsreiziger uit de Stad H.
Sneller dan een slenterende buffel!!

Enlarge

_MG_5853 _MG_5861 _MG_5866 _MG_5909 _MG_5916 _MG_5926 _MG_5939 _MG_5946 _MG_5957 _MG_5964 _MG_5967 _MG_5978 _MG_5985 _MG_5987 _MG_5998 _MG_6012 _MG_6021 _MG_6024 _MG_6028 _MG_6032 _MG_6033 _MG_6034

Vuil en mooi

De waakzame internaut had ze mogelijkerwijs al gespot op de flickr site van de muziekodroom: de foto’s van afgelopen zondag van The Dirty Pretty Things, een zootje ongeregeld ontstaan uit de assen van The Libertines.
De avond dat u en ik een korte poolwinter meemaakten en een sneeuwtapijt van 5 cm meteen heel het land op zijn kop zette, betekende dat heel wat mensen het trotseren van de bergtoppen van ‘de stad H’ aan waaghalzen overliet. Driekwart van de verkochte tickets bleef thuis als een klein geschenk tot aandenken voor het gemis aan winterbanden, dus werd het concert een intiem gebeuren voor enkel de grootste fans.
Voor de performance goed en wel begonnen was werd trouwens al een jonge bewonderaarster, op Pete Doherty-wijze dronken als een dragonder uit de toiletten geplukt om met de ziekenauto (stellig mét winterbanden) afgevoerd te worden richting reutelende maagpomp.
Het concert zelf was wat je van de band kan verwachten – stevig als de kuif van Tante Sidonia na vier dosissen spuitbeton.

Kijk ook eens naar de andere fotos, waar de aandachtige kijker op de achtergrond een zwevende Anthony Rossomando opmerkt.

Enlarge

_MG_5475 _MG_5477 _MG_5480 _MG_5481 _MG_5482 _MG_5492 _MG_5506-2 _MG_5506 _MG_5512 _MG_5524-2 _MG_5524 _MG_5543 _MG_5573 _MG_5579-2 _MG_5579 _MG_5602 _MG_5606 _MG_5609 _MG_5616 _MG_5620 _MG_5625 _MG_5630 _MG_5680

I’m from Hasselt

I’m gonna sing this song with all of my friends
and we’re I’m from Barcelona
Love is a feeling that we don’t understand
but we’re gonna give it to ya

Een wilde baard met blokhuthemdje, een madam met foute bril, een hoop volk, papiersnippers, rode ballonnen, tatata tatatataaa, tatataaa from Barcelona… allesaanmekaarschrijven.

Enlarge

De stad H in wittigheid

Enlarge

kissing-the-ceiling-adam kissing-the-ceiling-eroyn

Plafondkussers

Canadees Fred Muram is begiftigd met de gave om waardevolle ontdekkingen te doen. Naar eigen zeggen is hij nooit gehinderd door regels, noch gevaar. Het mooie aan zijn werk is dat hij niet vies is van een overdosis surrealisme, zijn beelden laten voldoende vragen achter om ze interessant te houden. En dat maakt een goede foto tot een blijver.
Waarom zou je nog een tweede keer kijken anders?
Echt genieten is het van zijn serie Kissing the ceiling waar hij de personages plafonds laat kussen.
Let ook op de kleine details, de subtiele blik van Johnny Cash die vanuit een poster het gebeuren lijkt gade te slaan, een paar giraffesloffen of de ongeïnteresseerde echtgenoot met krant.

Enlarge

Tragiek

Eigenlijk is het meelijwekkend – of het is de sleur zelf, of wordt het ontsnappen eraan, maar tragisch is het zeker.
Ons leven is het opbranden van alle bruikbare dingen die we opbouwden of kregen, geleidelijk, het hooi sparend of snel, waar het besef dat er nog zoveel te doen valt een missie wordt. Alle groezeligheden die op het einde nog overblijven gaan met kist en al de oven in, of linea recta naar de hel via de sluis voor de vuile was. Want branden zullen we. Tot alles verdwijnt, tot er een klein hoopje overschiet waarvan de nuttigheid hooguit een plant of boom kan bekoren.
Berusten in de sleur is een onmogelijkheid, soms overweeg ik gewoon dom te worden, te versimpelen. Net genoeg om te mee te draaien en ‘Thuis’ of ‘Familie’ te begrijpen en daarenboven een perfecte grasmat te onderhouden. Het leven als het slikken van hapklare feiten en dingen, ondergaan als de kat die de hele dag ligt te dromen van de vogel in de tuin.
Dan rest de opdracht om er meer van te maken, en het geluk wanneer het soms wonderbaarlijk slaagt. Al fikt het allemaal wat harder, het stinkt nog niet mateloos en de walm valt ook best mee. Met de nodige tragiek natuurlijk.

Enlarge

markjenkins2 markjenkins3 markjenkins4

Straattaferelen

De Amerikaan Mark Jenkins maakt straatkunstwerken met kleefband, of kleedt ze en zet ze op plaatsen waar je ze niet verwacht (in een vuilbak, met het hoofd in een muur, als rappers in het metro-station, als bedelaars) en filmt dan de reacties van de argeloze voorbijgangers. Baby’s werden in zijn ‘ooievaar’ project doorheen de stad gedropt en parkeermeters werden als lolly’s vermomd.
Als je braaf bent, kan je ook nog een cursus kleefkunstenaar bij hem volgen.

Enlarge

De guerrilla breibrigade

Noem het een zachte vorm van graffiti, een pluizige kleurterreur of een warme omhelzing van saaie straatobjecten.
Vanuit Houston in de Verenigde Staten begon een aantal gefrustreerde breiers aan een softe guerrillaoorlog tegen de lelijkheid van de stad en slaagde erin de wereld weer een beetje toegankelijker te maken. Knitta is ondertussen uitgegroeid tot een wereldwijd netwerk van brei-taggers van alle leeftijden.
Volgende keer opletten dus als oma gniffelend kleurige sjaals zit te breien want ongetwijfeld is zij de lokale knitta-queen. Yo, respect!

Enlarge

Donkere tijden breken aan

De laatste paar concerten deden me terugdenken aan de droppings uit mijn kindertijd. ‘s Nachts met de zaklamp tussen de donkere bomen laveren, ons voelend als Livingstone, op weg naar het Bangweulu-meer in het Afrikaanse oerwoud.
Als fotograaf leef je van licht, een gegeven dat je zelf niet altijd onder controle hebt, en waarop je moet wachten, soms minutenlang, om dan uiteindelijk meedogenloos toe te slaan.
Het concert van Warren Suicide was een prelude van soberheid. De spots waren op vraag van de band ingesteld op eco-levels, er bewoog veel op verkeerde plekken en weinig op de juiste.
Op zo’n concert ga je niet voor de haarscherpe beelden (dat mag trouwens nooit het opzet zijn), maar voor de sfeer, voor het basic ‘schrijven met licht’. En natuurlijk kan je dankbaar gebruik maken van de lichtvlekken van de lens, die als paddenstoelen verschijnen in een fractaals patroon.

Enlarge

_MG_4896 _MG_4903 _MG_4918 _MG_4941 _MG_4946 _MG_4951 _MG_4961 _MG_5003 _MG_5033 _MG_5053 _MG_5070 _MG_5079 _MG_5111 _MG_5120 _MG_5127 _MG_5139

Bilspleet

Eigenlijk een wonder dat Marco Haas (alias T.Raumschmiere) nog op zijn benen kon staan na 5 vaten Cristal Alken, maar een microfoonstandaard is qua steun als een boom bij een westerstorm. Het merendeel van toehoorders kwam uiteraard om Monster Truck Driver te horen, maar om de toon te zetten passeerde er eerst al wat (schoon) vrouwelijk volk.
“Een riem, een riem, mijn koninkrijk voor een riem”, dacht ik bij de momenten dat de spaarpot duidelijk om kleingeld vroeg, maar de verdoving bij T. was al ingezet.

Enlarge

_MG_4577 _MG_4594 _MG_4598 _MG_4605 _MG_4633 _MG_4635 _MG_4641 _MG_4658 _MG_4662 _MG_4663 _MG_4682 _MG_4689 _MG_4713 _MG_4719 _MG_4722 _MG_4734 _MG_4757 _MG_4765

Watching the detectives

Moe, hard gewerkt en boos op een onafhankelijk weekblad voor tv en radio, dat er weeral in geslaagd is een foto te publiceren zonder de credits van de fotograaf te vermelden (shame on you).
Maar dit wil ik jullie toch niet onthouden:
The Pigeon Detectives gisteren in MOD in de Stad H. Grrrrr.

Enlarge

_MG_4218 _MG_4234 _MG_4247 _MG_4252 _MG_4265 _MG_4271 _MG_4288 _MG_4299 _MG_4305 _MG_4325 _MG_4341 _MG_4362 _MG_4386 _MG_4407 _MG_4438 _MG_4449 _MG_4456 _MG_4459

The live cats

In de Stad H. daverden de dolle dubs drastisch door de darmaders. De oorzaak was de doortocht van de viervuldigheid van Confuse the Cat.
Veertien dagen na de albumrelease van Kericky, kwamen de heren hun boreling voorstellen. Opvallend veel fotografen, weinig licht (zoals meestal in de Muziekodroom Club) en een bij sommige momenten drassig geluid, maar toch weer een optreden als een najaarsstorm.
De nieuwe nummers waren zanger Geert Plessers, die als een waardige chef d’équipe over de planken rende, op het lijf geschreven, met op het einde nog een punky toegift.
Ook opvallend: die Dirk Thielemans kan nogal een keel opentrekken (zie de foto’s).

Enlarge

_MG_4044 _MG_4049 _MG_4056 _MG_4057 _MG_4066 _MG_4072 _MG_4148 _MG_4171 _MG_4191 _MG_4192 _MG_4201 _MG_4206

Ich bin ein Berliner

Tot voor kort was Johnny Berlin nog een tandeloze hot-dogverkoper uit Keerbergen, of een 60-jarige forelvisser uit Geraardsbergen, en misschien wel een charmezanger uit Lint die in zijn vrije tijd in tangaslip ronddwaalt langs duistere kroegen.
Tegenwoordig is Johnny Berlin het 5-koppig gezelschap uit fruitstad Sint-Truiden dat wist op te klimmen tot in de hoogste regionen van “de Afrekening” van Studio Brussel en tot nummer 1 in “Puur Belgisch” op JIMtv.

Gisteren in de Stad H. live en ook puur. Bovendien in een album, bewegend en alles erbij en als surplus nog op volledige schermgrootte als je op het knopje met de 4 pijltjes klikt. Wonderbaarlijk.

Enlarge

“De waarheid verblindt, evenals het licht. De leugen daarentegen is een fraaie avondschemer die elk voorwerp goed doet uitkomen.”
–Albert Camus

Enlarge

Werk in uitvoering

Op de trein, daar luister je mee, tegen wil en dank. Je kan het enkel ontlopen door het volume van de mp3-speler meedogenloos op te drijven, of erg diep in je boek te verzinken, maar meestal vang je het toch op.
Vandaag hoorde ik het verhaal tussen twee vrouwen, ik noem hen Mia en Véronique.
Mia was de dag ervoor met haar ziek zoontje halsoverkop naar de dokter moeten gaan. De hele nacht had het kereltje als een blaffend hondje liggen hoesten in bed, hij had koorts en als surplus was hij, om het helemaal af te maken, nog eens lekker beginnen overgeven.
‘s Morgens was Mia meteen met het zieke kotertje naar de huisdokter gerept. Overgeven, koorts en een serieuze kuch dat was niet gelachen. Of toch wel, want toen de man vroeg wat hem nu het meest hinderde had het pientere ventje, na eens goed nadenken, gerepliceerd met ‘mijn zus’.

Enlarge

rolpak meloen

Obstructies per instructie

Iedereen heeft wel van die dromen en wensen waarvan je op geen enkele manier weet hoe je ze moet waarmaken. Zo’n gigantisch, flikkerend supportersbord met veel lichtjes (en als het kan, ook nog veel rook, knallen en een toetergeluid, alsof er een 40-tonner dwars door de woonkamer raast), willen we dat niet allemaal?
Of waarom je vrienden niet eens ontvangen in je nieuwe toiletrolpak, hen een meloen in hersenvorm voorschotelen en uitpakken met je bulldog met gelakte teennagels.
Dankzij instructables kan het allemaal, eenvoudig stapsgewijs in de beste Piet Huysentruyt-traditie, pijnloos en met veel uitleg en prentjes.
Voor jong en oud, van 7 tot 77 jaar, of zoiets.
Een tip voor de donkere, koude herfstdagen die je samen met oma moet doorbrengen.

Enlarge

De allerlaatste show

Het is deze week ‘de Week van de Taal’ en bij De Laatste Show hebben ze, omdat hij zo goed kan ar-ti-cu-le-ren, dan ook Mark Uytterhoeven nog eens van zijn Frans akker gerukt.
Ik had Guy Mortier eerst niet herkend zonder mijter en staf, maar Uytterhoeven leek nog steeds hetzelfde type ‘golfke’ te dragen dan wat hij droeg ten tijde van ‘Morgen Maandag’. Het zou dus vooruit gaan en weer lachen en gieren zijn met deze 2 guiten – NOT!
Het zal wel weer aan mij liggen maar gisteren vond ik D.L.S. een verschrikkelijk irritant en gemeen lotgeval.
Ik zag een erg zenuwachtige ‘Designer van het jaar’ Stefan Schöning, iemand die best wel wat te vertellen leek te hebben, een op het eerste zicht oprecht man die niet voor niets zijn titel mocht dragen, opdrogen tot een fait divers.
Onze plaatselijke Waldorf en Statler gingen voor de show en toen ‘het golfke’ zich plomp op de designerstoel van Schöning liet ploffen zag ik plots het nakende gevaar van een toenemende vergrijzing. Toen daarna de woorden ‘kunst’, ‘vogelkooi’ en ‘gloeilampen’ bovengehaald werden vreesde ik al het ergste voor de Designer, maar het bleef bij een voorspelbare sexuele toespeling.
Daarna mocht Paul Baeten Gronda zijn debuutroman ‘Nemen wij dan samen afscheid van de liefde’ voorstellen (nota aan mezelf: dringend eens kopen), maar die werd door de makkertjes meteen monddood gemaakt mits een domme schrijffout die via een mug in de drukmachines zijn boek was ingeslopen.
Versta me niet verkeerd. Ik heb al die jaren genoten van de 2 lolbroeken, ze hebben me meermaals doen lachen, ze hebben tv-maken een nieuwe richting gegeven, een generatie nieuwe creatievelingen aangewakkerd. Maar gisteren leek het allemaal ver weg. Misschien was het altijd zo, en zijn de tijden veranderd. Wie zal het zeggen?

Weeral spijtig dat ik keek naar zulke onzin, ik moet het helaas veel te veel zeggen de laatste tijd.

Enlarge

capllonch2 capllonch1 capllonch3

The Watching Machine

Geposeerde, geënsceneerde foto’s, het blijft een kunst apart. Een ongelooflijk aantal fotografen denken dat ze het kunnen, maar slechts enkelen slagen erin te boeien. Biel Capllonch is een van de uitzonderingen.
Het is een genre waar je nogal vlug afglijdt in clichés, in flauwigheden en in gewoon snobisme, maar Barcelonees Capllonch grijpt me om de een of andere reden wel bij de keel. Niet al zijn foto’s, maar toch opvallend veel. Ze zetten je aan het denken, je merkt de kleine, subtiele details, en dikwijls zit er toch weer dat extra verrassend element in. Alles blijft ook bijzonder esthetisch zonder dat je meteen aan glimmende auto’s moet denken.
Een fijn fotograaf, spijtig genoeg nog erg onbekend, maar hou hem toch maar in het oog.

Enlarge

mikewattandthesecondman-1 mikewattandthesecondman-6 mikewattandthesecondman-3

Wattman

Ik herinner het me nog levendig: 1991 in de AB in Brussel, een van mijn eerste interviews voor Gonzo Circus. Het was net voor het optreden van fIREHOSE, zijn toenmalige band en hoera, ik mocht hem een half uurtje spreken (ondertussen was het voorprogramma – Mercury Rev, toen nog totaal onbekend – bezig, dedju toch). Achteraf bleek trouwens de tape totaal onbruikbaar dus heb ik het gesprek maar wat aangedikt en 2 bladzijden volgeluld.

Mike Watt, een van mijn grote idolen. Ik was eigenlijk wilder van zijn vorige band, the Minutemen (echt wel legendarisch goed, luister zeker ooit naar Double Nickels on the Dime), maar fIREHOSE was een aanvaardbaar compromis. (De legende wil trouwens, dat Watt als 13-jarige door het park wandelde en D Boon (zanger/gitarist) letterlijk uit een boom viel en dat zo de band ontstond. Er zijn erger manieren om een groep te beginnen.)
Maar ja, die Mike Watt dus, speelde trouwens samen met Sonic Youth, Henry Rollins, Eddie Vedder, Nirvana, Beastie Boys … enfin, geen klein grut , die speelde in 2005 met de band ‘the Secondman’ in de stad H. En ik drukte op de knop van het toestelletje, en hierzo de kiekjes.
Uit de oude doos, voor jou, speciaal voor jou.
De eerste foto kan je trouwens ook op de site van de man vinden.

Enlarge

up in down

Flippen in de parkeergarage

Als we dan toch tegen de muren van de parkeergarage willen schuren met onze bolides, dan doen we dat het liefst in stijl.
Dat laatste kunnen we Axel Peemöller moeilijk aanwrijven, want hij slaagt erin om het Eureka Tower Carpark in het Australische Melbourne op een originele manier te voorzien van instructies om de in- en uitgangen aan te duiden. De zinsbegoocheling werkt enkel perfect vanuit een bepaalde ooghoek, maar ik vermoed dat hij zo slim was om dat te doen, net op een plek waar je gezwind en vol eigendunk je bochtenwerk tentoonspreidt aan je medepassagiers. Net dan slaat hij toe, den Duits toch.
Voor de mensen die hun verzekeringsagent moeten aanspreken: Peemöller leeft en werkt in het Duitse Hamburg samen met zijn hond ‘Bones’.