Vuil en mooi

De waakzame internaut had ze mogelijkerwijs al gespot op de flickr site van de muziekodroom: de foto’s van afgelopen zondag van The Dirty Pretty Things, een zootje ongeregeld ontstaan uit de assen van The Libertines.
De avond dat u en ik een korte poolwinter meemaakten en een sneeuwtapijt van 5 cm meteen heel het land op zijn kop zette, betekende dat heel wat mensen het trotseren van de bergtoppen van ‘de stad H’ aan waaghalzen overliet. Driekwart van de verkochte tickets bleef thuis als een klein geschenk tot aandenken voor het gemis aan winterbanden, dus werd het concert een intiem gebeuren voor enkel de grootste fans.
Voor de performance goed en wel begonnen was werd trouwens al een jonge bewonderaarster, op Pete Doherty-wijze dronken als een dragonder uit de toiletten geplukt om met de ziekenauto (stellig mét winterbanden) afgevoerd te worden richting reutelende maagpomp.
Het concert zelf was wat je van de band kan verwachten – stevig als de kuif van Tante Sidonia na vier dosissen spuitbeton.

Kijk ook eens naar de andere fotos, waar de aandachtige kijker op de achtergrond een zwevende Anthony Rossomando opmerkt.

I’m from Hasselt

I’m gonna sing this song with all of my friends
and we’re I’m from Barcelona
Love is a feeling that we don’t understand
but we’re gonna give it to ya

Een wilde baard met blokhuthemdje, een madam met foute bril, een hoop volk, papiersnippers, rode ballonnen, tatata tatatataaa, tatataaa from Barcelona… allesaanmekaarschrijven.

Donkere tijden breken aan

De laatste paar concerten deden me terugdenken aan de droppings uit mijn kindertijd. ‘s Nachts met de zaklamp tussen de donkere bomen laveren, ons voelend als Livingstone, op weg naar het Bangweulu-meer in het Afrikaanse oerwoud.
Als fotograaf leef je van licht, een gegeven dat je zelf niet altijd onder controle hebt, en waarop je moet wachten, soms minutenlang, om dan uiteindelijk meedogenloos toe te slaan.
Het concert van Warren Suicide was een prelude van soberheid. De spots waren op vraag van de band ingesteld op eco-levels, er bewoog veel op verkeerde plekken en weinig op de juiste.
Op zo’n concert ga je niet voor de haarscherpe beelden (dat mag trouwens nooit het opzet zijn), maar voor de sfeer, voor het basic ‘schrijven met licht’. En natuurlijk kan je dankbaar gebruik maken van de lichtvlekken van de lens, die als paddenstoelen verschijnen in een fractaals patroon.

Bilspleet

Eigenlijk een wonder dat Marco Haas (alias T.Raumschmiere) nog op zijn benen kon staan na 5 vaten Cristal Alken, maar een microfoonstandaard is qua steun als een boom bij een westerstorm. Het merendeel van toehoorders kwam uiteraard om Monster Truck Driver te horen, maar om de toon te zetten passeerde er eerst al wat (schoon) vrouwelijk volk.
“Een riem, een riem, mijn koninkrijk voor een riem”, dacht ik bij de momenten dat de spaarpot duidelijk om kleingeld vroeg, maar de verdoving bij T. was al ingezet.

Watching the detectives

Moe, hard gewerkt en boos op een onafhankelijk weekblad voor tv en radio, dat er weeral in geslaagd is een foto te publiceren zonder de credits van de fotograaf te vermelden (shame on you).
Maar dit wil ik jullie toch niet onthouden:
The Pigeon Detectives gisteren in MOD in de Stad H. Grrrrr.

The live cats

In de Stad H. daverden de dolle dubs drastisch door de darmaders. De oorzaak was de doortocht van de viervuldigheid van Confuse the Cat.
Veertien dagen na de albumrelease van Kericky, kwamen de heren hun boreling voorstellen. Opvallend veel fotografen, weinig licht (zoals meestal in de Muziekodroom Club) en een bij sommige momenten drassig geluid, maar toch weer een optreden als een najaarsstorm.
De nieuwe nummers waren zanger Geert Plessers, die als een waardige chef d’équipe over de planken rende, op het lijf geschreven, met op het einde nog een punky toegift.
Ook opvallend: die Dirk Thielemans kan nogal een keel opentrekken ;-) (zie de foto’s).

Ich bin ein Berliner

Tot voor kort was Johnny Berlin nog een tandeloze hot-dogverkoper uit Keerbergen, of een 60-jarige forelvisser uit Geraardsbergen, en misschien wel een charmezanger uit Lint die in zijn vrije tijd in tangaslip ronddwaalt langs duistere kroegen.
Tegenwoordig is Johnny Berlin het 5-koppig gezelschap uit fruitstad Sint-Truiden dat wist op te klimmen tot in de hoogste regionen van “de Afrekening” van Studio Brussel en tot nummer 1 in “Puur Belgisch” op JIMtv.

Gisteren in de Stad H. live en ook puur. Bovendien in een album, bewegend en alles erbij en als surplus nog op volledige schermgrootte als je op het knopje met de 4 pijltjes klikt. Wonderbaarlijk.

Wattman

Ik herinner het me nog levendig: 1991 in de AB in Brussel, een van mijn eerste interviews voor Gonzo Circus. Het was net voor het optreden van fIREHOSE, zijn toenmalige band en hoera, ik mocht hem een half uurtje spreken (ondertussen was het voorprogramma – Mercury Rev, toen nog totaal onbekend – bezig, dedju toch). Achteraf bleek trouwens de tape totaal onbruikbaar dus heb ik het gesprek maar wat aangedikt en 2 bladzijden volgeluld.

Mike Watt, een van mijn grote idolen. Ik was eigenlijk wilder van zijn vorige band, the Minutemen (echt wel legendarisch goed, luister zeker ooit naar Double Nickels on the Dime), maar fIREHOSE was een aanvaardbaar compromis. (De legende wil trouwens, dat Watt als 13-jarige door het park wandelde en D Boon (zanger/gitarist) letterlijk uit een boom viel en dat zo de band ontstond. Er zijn erger manieren om een groep te beginnen.)
Maar ja, die Mike Watt dus, speelde trouwens samen met Sonic Youth, Henry Rollins, Eddie Vedder, Nirvana, Beastie Boys … enfin, geen klein grut , die speelde in 2005 met de band ‘the Secondman’ in de stad H. En ik drukte op de knop van het toestelletje, en hierzo de kiekjes.
Uit de oude doos, voor jou, speciaal voor jou.
De eerste foto kan je trouwens ook op de site van de man vinden.

Joost kennende

Joost Zweegers (of zijn alias Novastar) stelde gisteren zijn nieuw album Almost Bangor voor in Hasselt (Muziekodroom). Vestimentair in orde (een pak achteraan gedecoreerd met kleuren die bijna deden vermoeden dat Joost een carrière als Franse kaas ambieerde), een uitverkochte zaal maar toch hier en daar een misser met een nog niet volledig ingespeelde ploeg.
Gelukkig bleef Joost onder al deze drukte rustig, hij liet het zelfs achterwege zijn kleren uit te spelen deze keer.

Hier de foto’s die ik maakte, smakelijk.

A. is ‘t Stad, de rest is de Parking

Jij lelijke kermisvrouw, onbenul
jouw verstand zit in jouw beautycase
en loop zo niet op te scheppen met jouw figuur
jij hebt het sex-appeal van een pot jam
en mentaal ben jij een blinde muur

Gij se liêlijk foêrwijf, trezebees
ae verstaend zit in ae beautycase
en lùpt zù ni te stùffe meh ae figuur
gij eh-g-et sex-appeal van ne pot confituur
en mentaal zedde gij nen blinde muur

van: antwerps.be

Gisteren was het fiêst in de muziekodroom in de stad H. CPEX kwam niet alleen spelen maar ook Sinter-’Guy Mortier’-klaas was ter plaatse met een aantal gouden ‘plotshes’.
En dat was beter dan tv-kijken of naar de radio luisteren want ‘de radio speld wer dezelfsten brol as altijd’

Kericky, Confuse the Cat

Het zou oneerlijk zijn hier een bespreking te schrijven over de nieuwe cd Kericky van Confuse the Cat.

Maar omdat de wereld een oneerlijk, verderfelijk oord is en Luuk ‘ShameBoy’ Cox (ook verderfelijk) vanuit de Temple Studio’s in Malta erg sterk productiewerk toverde en Fred Kevorkian in New York City zijn mastering uitstekend deed, omdat Get The Bullets een uitstekende eerste single is en Jackal At 10′O Clock al een paar weken door mijn hoofd zindert en omdat de hoes en alle fotowerk van mijn hand is (trouwens, wat vind je van mijn nichtje in indianentooi?) fluister ik toch even zachtjes.

“ga kopen, die nieuwe Kericky van Confuse the Cat” Doen! Beloofd?

Luister hier naar wat Geert Plessers over de nieuwe plaat te vertellen had in ‘Brussel Vlaams’ op Studio Brussel.

p.s. hierbij het artwork (en nog enkele foto’s die de uiteindelijke cd niet haalden)

Sugar Ray Norcia

Voluit Sugar Ray Norcia & The Bluetones ft. Monster Mike Welch en dat is een hele mond vol. Maar wat me vooral opviel, behalve die lange naam was de aanwezigheid van de echte blues mensen. Daar zijn dus al die jeans-jasjes gebleven, en die leren vestjes (liefst nog zonder mouwen) en daar was ***al dat*** bier. Daar!

Bring Me The Horizon

Een kleffe mond van een avondje Popfolio / een 50mm, een 15mm fisheye en een 16-35mm in de werkkoffer / blitse, gele oorpluggen en een veel te warm, zwart hemd vormden de ragout waarmee ik de muziekodroom gisterenavond betrad voor een avondje beuken en trekken.

‘Er zijn geen helden meer’, of toch. Al tijdens de vooracts van Bring Me The Horizon werd zanger Oliver “Oli” Sykes meermaals aan de zijkant van het podium opgemerkt en vlogen de hormonen uit de frontrijen, als wespen richting een halfleeg blik Fanta.

Voorprogramma’s Ignominious Incarceration, Dees Nuts en Red Shore mochten het podium boenen, waarna BMTH met een korte maar potige sneer zou uithalen.

Een paar foto’s die ik maakte alhier:

Popfolio, de omslag is open

En gevierd werd er, gisteren in de Antwerpse Arenbergschouwburg, op de uitreiking van de Popfolio Awards.

Het creatieve nest, dat popfolio dit jaar aanbood voor de scheppende vogels, mocht zijn eieren tonen aan de hippe menigte.

Een heleboel terechte winnaars (want geef toe, voor iedereen die creatief bezig is, is elk platform tot expressie al een overwinning) en een pak mooie, lovende woorden. 

De menigte keek en zag dat het goed was. Popfolio mag een zeer geslaagd initiatief genoemd worden, een begrip voor de toekomst en een stimulans voor de muziekwereld. Social daten op zijn best.

De foto links is Lene Hardy die boyShouting en Lewis Cat de woorden aankleefde.

Peter live voorlopig nog doods

Wat werd aangekondigd als “een unieke muziektalkshow met allroundentertainer Peter Van de Veire als gastheer. Goede muziek, interessante gesprekken, de typische Van de Veire-touch en dat alles 100% live” bleek achteraf een langgerekte ontgoocheling. Niet omdat er eindelijk – en ik moet al teruggaan naar de tijd van ‘Hitring’ en ‘Pop Electro’ – nog eens een muziekprogramma op het eerste net geprogrammeerd was.

Maar vooral omdat dit het programma van de overtolligheden was. Als de momenten die we ons de dag erna herinneren bestaan uit een pijnlijke afgang van ‘Il Lotti’ (die erin slaagde de celibrityblogger Perez Hilton na een gemiste aria te trakteren op een nog wanhopiger versie van Paradise City) en, zo mogelijk, het slechtste interview ooit (Saartje Van Den Driessche meets Bryan Adams) mogen we niet echt spreken van een topper. 

Bovenal was dit het programma van de gemiste kansen. Ik had toch minstens gehoopt op 1 (één) Belgische rock-act, maar neen, toch maar niet.

Spijtig.

Alle respect voor iemand als Milow (niet alleen omdat hij me ooit “de straffe en sympathieke fotograaf Razzi” noemde), maar er staan hier honderden bands in mijn geheugen, die een stevige act zouden kunnen brengen en zeker niet zouden misstaan in de live show. Gewoon mijn gedacht.

Dirty Pretty Things sterven in MOD

Gisteren gesplit, vandaag alweer een paar brokjes nieuws. De Dirty Pretty Things (die je moet kennen van ‘Waterloo To Anywhere’ en beter niet van ‘Romance At Short Notice’) geven ‘em nog één keer van jetje in de muziekodroom. Zijzelf beloven ‘de laatste keer in ieder geval alles te zullen geven’, dus wie ben ik om dat niet te geloven.

Noteer in de agenda 23/11, laatste concert ooit (in België) van ‘Dirty Pretty Things’, in Muziekodroom (‘De Stad H.’)

Who’s the King?

Van haar Wikipedia pagina leerden we dat Kaki King het “Guitar God”-etiket bij Rolling Stone Magazine in de wacht sleepte en tevens genomineerd werd voor een Best Original Score Golden Globe Award dankzij de muziek die ze speelde voor de film Into the Wild.
Ook mocht ze ooit samen met The Foo Fighters touren en wie kan dat nog zeggen?

Wat ik gisteren leerde was dat deze King (het koninginnetje is maar een luttele 1m50 groot trouwens) haar vrouwtje kon staan in een lekker gevulde Club van de Muziekodroom in De Stad H.

Veel nummers van haar nieuwe cd “Dreaming of Revenge”, meestal instrumentaal, maar af en toe kwam ook de kat in haar naar boven.
 

Kijk eerst eens naar Playing With Pink Noise, live in “The Late Show” van “David Letterman”

en vervolgens naar de foto’s die ik maakte van de show gisteren.

Schreeuwer te koop

Marc Wetzels is honderd maal één dag te koop op ebay. Als boyShouting & the shareholders of his thoughts komt hij op de proppen met een nieuw idee: hij schrijft een lied voor je en “maakt hij iets moois van zijn dag” (dixit de info op http://www.theworld.be). Dat zijn dag mooi wordt, wil ik best geloven, maar ik kan verzekeren dat het voor de koper ook interessant is, getuige daarvan het nummer dat nu ten huize Razzi te beluisteren is.
Omdat het alle dagen feest is, gaat Boyshouting samen met Rien op zaterdag 4 oktober trouwens een Popfolio Award winnen (als de goden het tenminste willen)