media | Razziphoto

Enlarge

Huizenjacht

Fabienne (39) en Peter (41) wonen in Knokke-Heist en gaan op zoek naar een nieuwe woonst waar zijzelf en hun 4 kinderen zich kunnen thuisvoelen. Peter heeft een buitenechtelijke relatie met Felicia (23) en hij zou liefst zo dicht mogelijk bij haar in de buurt willen wonen. Fabienne heeft een drankprobleem en voor haar maakt het eigenlijk niet zo veel uit, als er maar een goede koelkast is en ze warme voeten heeft.
Het eerste huis dat we bezoeken bezit een ruime open keuken, er is voldoende plaats voor bezoek, geniet van een gezellig tuintje met boomgaard, het ligt in een residentiële wijk en heeft nog flink wat mogelijkheden tot uitbreiding. De vraagprijs is 235.000 €, maar mits enig onderhandelen kan daar nog zeker over gediscussieerd worden.

Enlarge

De allerlaatste show

Het is deze week ‘de Week van de Taal’ en bij De Laatste Show hebben ze, omdat hij zo goed kan ar-ti-cu-le-ren, dan ook Mark Uytterhoeven nog eens van zijn Frans akker gerukt.
Ik had Guy Mortier eerst niet herkend zonder mijter en staf, maar Uytterhoeven leek nog steeds hetzelfde type ‘golfke’ te dragen dan wat hij droeg ten tijde van ‘Morgen Maandag’. Het zou dus vooruit gaan en weer lachen en gieren zijn met deze 2 guiten – NOT!
Het zal wel weer aan mij liggen maar gisteren vond ik D.L.S. een verschrikkelijk irritant en gemeen lotgeval.
Ik zag een erg zenuwachtige ‘Designer van het jaar’ Stefan Schöning, iemand die best wel wat te vertellen leek te hebben, een op het eerste zicht oprecht man die niet voor niets zijn titel mocht dragen, opdrogen tot een fait divers.
Onze plaatselijke Waldorf en Statler gingen voor de show en toen ‘het golfke’ zich plomp op de designerstoel van Schöning liet ploffen zag ik plots het nakende gevaar van een toenemende vergrijzing. Toen daarna de woorden ‘kunst’, ‘vogelkooi’ en ‘gloeilampen’ bovengehaald werden vreesde ik al het ergste voor de Designer, maar het bleef bij een voorspelbare sexuele toespeling.
Daarna mocht Paul Baeten Gronda zijn debuutroman ‘Nemen wij dan samen afscheid van de liefde’ voorstellen (nota aan mezelf: dringend eens kopen), maar die werd door de makkertjes meteen monddood gemaakt mits een domme schrijffout die via een mug in de drukmachines zijn boek was ingeslopen.
Versta me niet verkeerd. Ik heb al die jaren genoten van de 2 lolbroeken, ze hebben me meermaals doen lachen, ze hebben tv-maken een nieuwe richting gegeven, een generatie nieuwe creatievelingen aangewakkerd. Maar gisteren leek het allemaal ver weg. Misschien was het altijd zo, en zijn de tijden veranderd. Wie zal het zeggen?

Weeral spijtig dat ik keek naar zulke onzin, ik moet het helaas veel te veel zeggen de laatste tijd.

Enlarge

Los Stairs Los Dog

De boekskes

Ten huize R. zijn we nog ouderwets op sommige vlakken. Wij kopen nog ‘boekskes’ en een krant (die wisselt om de zoveel tijd tussen de Morgen of de Standaard). De oude stempel, het gevoel van het papier tussen je vingers te voelen (trouwens al ooit geprobeerd je gat te vegen met een apple iBook, neen toch?) en de geur van verse inkt.
En deze week leek het wel of er maar 3 onderwerpen waren: De film ‘Loft’, ‘the Kaiser Chiefs’ en de nieuwe cd van ‘Oasis’. En ja, ook over hoe slecht dat programma van Andy Van den Hoof wel niet is en hoe goed dat van Jeroen Meus.
Dan zeg ik met spijt ‘Não falo português’, want het Argentijns magazine Los Inrockuptibles lijkt me wel eens wat anders dan zo’n regenachtige avond door te brengen met 3x herkauwen.

Kijk ook eens naar de prachtige promotiecampagne voor het magazine door DDB uit Buenos Aires.

Enlarge

Peter live voorlopig nog doods

Wat werd aangekondigd als “een unieke muziektalkshow met allroundentertainer Peter Van de Veire als gastheer. Goede muziek, interessante gesprekken, de typische Van de Veire-touch en dat alles 100% live” bleek achteraf een langgerekte ontgoocheling. Niet omdat er eindelijk – en ik moet al teruggaan naar de tijd van ‘Hitring’ en ‘Pop Electro’ – nog eens een muziekprogramma op het eerste net geprogrammeerd was.

Maar vooral omdat dit het programma van de overtolligheden was. Als de momenten die we ons de dag erna herinneren bestaan uit een pijnlijke afgang van ‘Il Lotti’ (die erin slaagde de celibrityblogger Perez Hilton na een gemiste aria te trakteren op een nog wanhopiger versie van Paradise City) en, zo mogelijk, het slechtste interview ooit (Saartje Van Den Driessche meets Bryan Adams) mogen we niet echt spreken van een topper.

Bovenal was dit het programma van de gemiste kansen. Ik had toch minstens gehoopt op 1 (één) Belgische rock-act, maar neen, toch maar niet.

Spijtig.

Alle respect voor iemand als Milow (niet alleen omdat hij me ooit “de straffe en sympathieke fotograaf Razzi” noemde), maar er staan hier honderden bands in mijn geheugen, die een stevige act zouden kunnen brengen en zeker niet zouden misstaan in de live show. Gewoon mijn gedacht.