Omdat gastvrijheid altijd beter is
Oh heilige C&A, patroon van Keyserlei en ranke benen der goddelijke trots. Waar was jij al die tijd?
Ja, ik geef het toe: ik heb de afgelopen dagen mijn voetpad niet vrijgemaakt. Ik heb niet als een eerbare burger de schop en borstel bovengehaald en een baan in de sneeuw geschraapt om u veilig en wel voorbij te laten spankeren. Ik deed het niet, ik lieten u sukkelen en dat is voor uw bestwil, geloof me. Het is belangrijk dat u oefent in het balanceren. Zeker als u oud en moeilijk te been bent of als u ijlings voorbij komt omdat de bus net de hoek om komt. Ook dan is het best om bewust te blijven van de gevaren van het leven, want voor u het weet vergeet u dat en daarin zit net het gevaar.
Mensen zoals u zijn zich niet altijd bewust van de dreiging van een propere stoep, want niets is wat het lijkt.
Vanaf morgen zijn we er terug met de vertrouwde groene zeep en namaak-hondendrollen. U bent hartelijk gewaarschuwd.
Fabienne (39) en Peter (41) wonen in Knokke-Heist en gaan op zoek naar een nieuwe woonst waar zijzelf en hun 4 kinderen zich kunnen thuisvoelen. Peter heeft een buitenechtelijke relatie met Felicia (23) en hij zou liefst zo dicht mogelijk bij haar in de buurt willen wonen. Fabienne heeft een drankprobleem en voor haar maakt het eigenlijk niet zo veel uit, als er maar een goede koelkast is en ze warme voeten heeft.
Het eerste huis dat we bezoeken bezit een ruime open keuken, er is voldoende plaats voor bezoek, geniet van een gezellig tuintje met boomgaard, het ligt in een residentiële wijk en heeft nog flink wat mogelijkheden tot uitbreiding. De vraagprijs is 235.000 €, maar mits enig onderhandelen kan daar nog zeker over gediscussieerd worden.
Geef toe: dit jaar was het toch wel een bijzonder jaar. Het einde van “Leterminus” is nog maar net aangekondigd, maar we hadden al eerder de Fortisval, de Obama-propaganda en de Loft-hype.
Meneer Van Dale probeerde nog met horroropa, hufterindex en wiiën, maar het uiteindelijke woord werd ‘swaffelen’. En ja, dat doen we nu allemaal elke dag, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat swaffelen we erop los.
Eat that, gastroseksueel!
Het leek de laatste dagen niet echt evenwichtig te gaan met de stabiliteit van deze webplek. Eerst gaf de server in de US of A de geest, en werden inderhaast alle bestanden overgezet op een verse plek. Daarna ging er een heleboel mis omdat ‘overhaast niet altijd een prima optie is’. Maar nu zijn we er helemaal terug.
En hoe! Een verse installatie van wördprezz deed wonderen, 5 jaar bloggen, dat krijg je niet zomaar stuk.
Wat deden we in het weekend? Draaien, knippen, wiiën en ook nog wat prutsen met de cactus triggers. De kinderen als aangename modellen en de flitsen op de gele muur. Pats, zo gaat dat.
Lap sè Willem, ge zijt bedankt. Achter de mijngebouwen van Waterschei is het dus voor alle duidelijkheid niet mooi geasfalteerd, er zijn geen mooie wandelroutes en het Katarakt-gevoel is ver zoek. Er zijn blubberwegjes, dat wel, een beetje vergelijkbaar met de erwtensoep (inclusief broodkorstjes) van Royco.
Daim boots en een overladen cameratas waren totaal misplaatst, enkel Willem overtrof dat nog door zijn stoffen All-Stars. Het zat ons dus niet mee, meer nog, de zon liet het eveneens totaal afweten en de vegetatie begon ons ook al parten te spelen. Net toen ons een lot als voedsel voor een oneindige hoeveelheid smurrie nog niet zo’n gek idee leek, kwam de redding in de vorm van een zandweg die raar genoeg nog niet de verslapping ondergaan had.
Op het moment dat we ingehaald werden door een 10-tal bruine kloddertjes (die achteraf de locale jeugdbeweging leek voor te stellen) brak de zon door en genoten we op ruime hoogte van een adembenemend zicht op de omgeving van Genk. De mensen van AFF zullen het geweten hebben!
Alles heeft zin (al moet het schaap dat we hoorden in een schuurtje in de mijncité tijdens het offerfeest vandaag waarschijnlijk anders denken)
De waakzame internaut had ze mogelijkerwijs al gespot op de flickr site van de muziekodroom: de foto’s van afgelopen zondag van The Dirty Pretty Things, een zootje ongeregeld ontstaan uit de assen van The Libertines.
De avond dat u en ik een korte poolwinter meemaakten en een sneeuwtapijt van 5 cm meteen heel het land op zijn kop zette, betekende dat heel wat mensen het trotseren van de bergtoppen van ‘de stad H’ aan waaghalzen overliet. Driekwart van de verkochte tickets bleef thuis als een klein geschenk tot aandenken voor het gemis aan winterbanden, dus werd het concert een intiem gebeuren voor enkel de grootste fans.
Voor de performance goed en wel begonnen was werd trouwens al een jonge bewonderaarster, op Pete Doherty-wijze dronken als een dragonder uit de toiletten geplukt om met de ziekenauto (stellig mét winterbanden) afgevoerd te worden richting reutelende maagpomp.
Het concert zelf was wat je van de band kan verwachten – stevig als de kuif van Tante Sidonia na vier dosissen spuitbeton.
Kijk ook eens naar de andere fotos, waar de aandachtige kijker op de achtergrond een zwevende Anthony Rossomando opmerkt.
I’m gonna sing this song with all of my friends
and we’re I’m from Barcelona
Love is a feeling that we don’t understand
but we’re gonna give it to ya
Een wilde baard met blokhuthemdje, een madam met foute bril, een hoop volk, papiersnippers, rode ballonnen, tatata tatatataaa, tatataaa from Barcelona… allesaanmekaarschrijven.
Canadees Fred Muram is begiftigd met de gave om waardevolle ontdekkingen te doen. Naar eigen zeggen is hij nooit gehinderd door regels, noch gevaar. Het mooie aan zijn werk is dat hij niet vies is van een overdosis surrealisme, zijn beelden laten voldoende vragen achter om ze interessant te houden. En dat maakt een goede foto tot een blijver.
Waarom zou je nog een tweede keer kijken anders?
Echt genieten is het van zijn serie Kissing the ceiling waar hij de personages plafonds laat kussen.
Let ook op de kleine details, de subtiele blik van Johnny Cash die vanuit een poster het gebeuren lijkt gade te slaan, een paar giraffesloffen of de ongeïnteresseerde echtgenoot met krant.
Eigenlijk is het meelijwekkend – of het is de sleur zelf, of wordt het ontsnappen eraan, maar tragisch is het zeker.
Ons leven is het opbranden van alle bruikbare dingen die we opbouwden of kregen, geleidelijk, het hooi sparend of snel, waar het besef dat er nog zoveel te doen valt een missie wordt. Alle groezeligheden die op het einde nog overblijven gaan met kist en al de oven in, of linea recta naar de hel via de sluis voor de vuile was. Want branden zullen we. Tot alles verdwijnt, tot er een klein hoopje overschiet waarvan de nuttigheid hooguit een plant of boom kan bekoren.
Berusten in de sleur is een onmogelijkheid, soms overweeg ik gewoon dom te worden, te versimpelen. Net genoeg om te mee te draaien en ‘Thuis’ of ‘Familie’ te begrijpen en daarenboven een perfecte grasmat te onderhouden. Het leven als het slikken van hapklare feiten en dingen, ondergaan als de kat die de hele dag ligt te dromen van de vogel in de tuin.
Dan rest de opdracht om er meer van te maken, en het geluk wanneer het soms wonderbaarlijk slaagt. Al fikt het allemaal wat harder, het stinkt nog niet mateloos en de walm valt ook best mee. Met de nodige tragiek natuurlijk.
De laatste paar concerten deden me terugdenken aan de droppings uit mijn kindertijd. ‘s Nachts met de zaklamp tussen de donkere bomen laveren, ons voelend als Livingstone, op weg naar het Bangweulu-meer in het Afrikaanse oerwoud.
Als fotograaf leef je van licht, een gegeven dat je zelf niet altijd onder controle hebt, en waarop je moet wachten, soms minutenlang, om dan uiteindelijk meedogenloos toe te slaan.
Het concert van Warren Suicide was een prelude van soberheid. De spots waren op vraag van de band ingesteld op eco-levels, er bewoog veel op verkeerde plekken en weinig op de juiste.
Op zo’n concert ga je niet voor de haarscherpe beelden (dat mag trouwens nooit het opzet zijn), maar voor de sfeer, voor het basic ‘schrijven met licht’. En natuurlijk kan je dankbaar gebruik maken van de lichtvlekken van de lens, die als paddenstoelen verschijnen in een fractaals patroon.
Eigenlijk een wonder dat Marco Haas (alias T.Raumschmiere) nog op zijn benen kon staan na 5 vaten Cristal Alken, maar een microfoonstandaard is qua steun als een boom bij een westerstorm. Het merendeel van toehoorders kwam uiteraard om Monster Truck Driver te horen, maar om de toon te zetten passeerde er eerst al wat (schoon) vrouwelijk volk.
“Een riem, een riem, mijn koninkrijk voor een riem”, dacht ik bij de momenten dat de spaarpot duidelijk om kleingeld vroeg, maar de verdoving bij T. was al ingezet.
Moe, hard gewerkt en boos op een onafhankelijk weekblad voor tv en radio, dat er weeral in geslaagd is een foto te publiceren zonder de credits van de fotograaf te vermelden (shame on you).
Maar dit wil ik jullie toch niet onthouden:
The Pigeon Detectives gisteren in MOD in de Stad H. Grrrrr.
In de Stad H. daverden de dolle dubs drastisch door de darmaders. De oorzaak was de doortocht van de viervuldigheid van Confuse the Cat.
Veertien dagen na de albumrelease van Kericky, kwamen de heren hun boreling voorstellen. Opvallend veel fotografen, weinig licht (zoals meestal in de Muziekodroom Club) en een bij sommige momenten drassig geluid, maar toch weer een optreden als een najaarsstorm.
De nieuwe nummers waren zanger Geert Plessers, die als een waardige chef d’équipe over de planken rende, op het lijf geschreven, met op het einde nog een punky toegift.
Ook opvallend: die Dirk Thielemans kan nogal een keel opentrekken 
(zie de foto’s).
