«« — »»

Lap sè Willem, ge zijt bedankt. Achter de mijngebouwen van Waterschei is het dus voor alle duidelijkheid niet mooi geasfalteerd, er zijn geen mooie wandelroutes en het Katarakt-gevoel is ver zoek. Er zijn blubberwegjes, dat wel, een beetje vergelijkbaar met de erwtensoep (inclusief broodkorstjes) van Royco.
Daim boots en een overladen cameratas waren totaal misplaatst, enkel Willem overtrof dat nog door zijn stoffen All-Stars. Het zat ons dus niet mee, meer nog, de zon liet het eveneens totaal afweten en de vegetatie begon ons ook al parten te spelen. Net toen ons een lot als voedsel voor een oneindige hoeveelheid smurrie nog niet zo’n gek idee leek, kwam de redding in de vorm van een zandweg die raar genoeg nog niet de verslapping ondergaan had.
Op het moment dat we ingehaald werden door een 10-tal bruine kloddertjes (die achteraf de locale jeugdbeweging leek voor te stellen) brak de zon door en genoten we op ruime hoogte van een adembenemend zicht op de omgeving van Genk. De mensen van AFF zullen het geweten hebben!
Alles heeft zin (al moet het schaap dat we hoorden in een schuurtje in de mijncité tijdens het offerfeest vandaag waarschijnlijk anders denken)

Share with Shareomatic!